Με μεγάλη συμμετοχή κόσμου πραγματοποιήθηκε και φέτος το πρόγραμμα του σουάμι Σουμπάμριτα, στενού μαθητή της Άμμα, στην Αθήνα. Το θέμα της ομιλίας του φέτος ήταν «Βρίσκοντας το Εσωτερικό μας Θάρρος».

Ο σουάμι Σουμπάμριτα ξεκίνησε λέγοντας ότι το θάρρος είναι μια πολύ σημαντική αρετή, χωρίς την οποία δεν να ασκήσουμε καμία άλλη αρετή με συνέπεια. Δεν μπορούμε να είμαστε ευγενικοί, αληθινοί, ελεήμονες, γενναιόδωροι ή ειλικρινείς. Όταν ακούμε τη λέξη θάρρος, είναι το φυσικό θάρρος που οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται πρώτα, αυτό που μας επιτρέπει να υπομένουμε δυσφορία, τραυματισμό, πόνο ή ακόμα και θάνατο, για κάποιο ανώτερο σκοπό. Το να είναι κανείς θαρραλέος δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν φόβοι. Είναι η δύναμη να συνεχίζεις παρά τον φόβο. Μια κατάσταση πλήρους αφοβίας είναι μια πολύ προχωρημένη κατάσταση.

Υπάρχουν όμως και άλλες πτυχές του θάρρους που είναι περισσότερο σημαντικές:

Ηθικό ή κοινωνικό θάρρος, που σημαίνει να μην συμμορφωνόμαστε τυφλά στις προσδοκίες των άλλων και να είμαστε πρόθυμοι να υψώσουμε τη φωνή μας ενάντια σε οτιδήποτε αντιβαίνει στις αξίες ή την ηθική, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να διακινδυνεύσουμε κοινωνική αποδοκιμασία ή τιμωρία.

Διανοητικό θάρρος, που σημαίνει να είμαστε πρόθυμοι να ερευνήσουμε δύσκολες ή περίπλοκες έννοιες και να κάνουμε ερωτήσεις ή να διατυπώσουμε τη γνώμη μας, χωρίς να υποτασσόμαστε τυφλά.

Συναισθηματικό θάρρος, που είναι η ικανότητα να κατανοούμε, να χρησιμοποιούμε και να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας  με θετικούς τρόπους προς όφελός μας, αντί να τους επιτρέπουμε να μας καταβάλλουν.

Πνευματικό θάρρος, που είναι το θάρρος που αποκτάται με την εστίαση και την παράδοση στον αληθινό Εαυτό μας ή στον Θεό μέσα μας. Είναι η δύναμη που αντλούμε όταν συνειδητοποιούμε ότι είμαστε η ίδια η άπειρη συνειδητότητα και έχουμε απεριόριστη δύναμη και αγάπη μέσα μας.

Όταν κοιτάζουμε την Άμμα και όλους τους μεγάλους πνευματικούς Δασκάλους, βλέπουμε όλες τις πτυχές του θάρρους να εκφράζονται πλήρως στις πράξεις τους. Η πηγή όλων των μορφών θάρρους στην πραγματικότητα είναι το πνευματικό θάρρος, η εδραίωση στον Υπέρτατο Εαυτό. Αν αναπτυχθεί αυτό το πνευματικό θάρρος, τότες όλες οι άλλες μορφές θάρρους θα εμφανιστούν αυτόματα.

Από την πλευρά μας, πρέπει να καταβάλλουμε συστηματικές προσπάθειες για να καλλιεργήσουμε το πνευματικό θάρρος. Για το σκοπό αυτό, πρέπει να αντιμετωπιστούν οι παρακάτω τρεις μορφές φόβου:

1. Ο φόβος της αλλαγής.

Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη στη ζωή, αλλά η εξέλιξη είναι προαιρετική. Οτιδήποτε άλλο εκτός από τον Εαυτό (συνειδητότητα) αλλάζει. Πάρτε το σώμα μας. Αλλάζουμε εντελώς καθώς περνάμε από την παιδική ηλικία, τη νεότητα, τη μέση ηλικία και τα γηρατειά. Ωστόσο, ο αληθινός Εαυτός μας  δεν υπόκειται σε καμία αλλαγή. Όταν ταυτιζόμαστε με τα εφήμερα, κάθε μικρή αλλαγή επηρεάζει την ευτυχία μας. Όταν η ταύτιση είναι με το αμετάβλητο, το αιώνιο, όλα γίνονται σαν να παρακολουθούμε ένα ευχάριστο παιχνίδι.

2. Ο Φόβος να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας

Στους περισσότερους από εμάς αρέσει να κοιτάζουμε προς τα έξω τους άλλους και τον κόσμο, αντί να κοιτάζουμε μέσα μας. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή όλοι φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε το χάος μέσα μας. Όλες οι προσκολλήσεις, οι συμπάθειες και οι αντιπάθειες, οι εντυπώσεις από το παρελθόν, οι λανθάνουσες τάσεις κ.λπ. έχουν γίνει ένοικοι μέσα σας και αισθάνεστε αδύναμοι να τους βγάλετε έξω. Δεν θέλετε να δείτε τα πράγματα μέσα σας, επειδή μπορεί να αρχίσετε να αισθάνεστε απαίσια για τον εαυτό σας. Ως εκ τούτου, αποφασίζετε να παραμείνετε απασχολημένοι, ώστε να μην χρειάζεται να αντιμετωπίσετε το χάος μέσα. Αλλά, σε κάποιο σημείο, πρέπει να πιέσουμε τον εαυτό μας για να ξεκινήσουμε τη διαδικασία της ενδοσκόπησης. Προσέξτε να μην καταδικάσετε τον εαυτό σας. Η ιδέα είναι απλά να αντιμετωπίσουμε τα γεγονότα θαρραλέα και ειλικρινά. Όπως λέει η Άμμα, ο νους μπορεί να εξαγνιστεί αν προσκαλέσουμε τον Θεό στην καρδιά μας. Αλλά, δυστυχώς, πολλοί δεν θέλουν να το κάνουν αυτό, καθώς θα πρέπει να πετάξουν πολλά πράγματα στα οποία έχουν προσκολληθεί.

3. Ο φόβος να χάσουμε τον εαυτό μας

Έχουμε ζήσει για τόσο πολύ καιρό με τη λανθασμένη ταύτιση ότι είμαστε αυτό το όνομα και η μορφή, με όλους τους περιορισμούς και τις αδυναμίες της. Αν και αυτοί οι περιορισμοί δεν μας έδωσαν ποτέ αληθινή ευτυχία, η προσκόλληση σε αυτήν έχει γίνει σαν μια ζώνη άνεσης. Έχει γίνει ένας βαθύς προγραμματισμός. Φοβόμαστε να απαλλαγούμε από αυτόν. Συνεχίζουμε να συσσωρεύουμε πράγματα για να κάνουμε αυτή την ταυτότητα πιο συγκεκριμένη. Το επάγγελμά μας, η οικογένειά μας, η κοινωνική θέση μας, όλα κάνουν την πεποίθηση ότι «είμαι ένα περιορισμένο ον» πολύ πιο ισχυρή. Όλες οι πνευματικές πρακτικές που κάνουμε αποσκοπούν να διαλύσουν αυτές τις προσκολλήσεις και τον προγραμματισμό του νου μας, ή με τα λόγια της  Άμμα «να κατεδαφίσουν το οχυρό του «εγώ» «δικό μου». Η πίστη και η παράδοση στον Θεό και τις γραφές είναι υψίστης σημασίας. Οι γραφές μας υπενθυμίζουν ότι δεν πρέπει ποτέ να επιχειρήσουμε την πνευματική αναζήτηση χωρίς την παρουσία ενός φωτισμένου Δασκάλου, καθώς είναι ένα ταξίδι σε μια κατάσταση ύπαρξης όπου δεν έχουμε πάει ποτέ πριν και μπορεί να αντιμετωπίσουμε αντιξοότητες λόγω του φόβου για το άγνωστο. Η Άμμα μας εγγυάται ότι δεν θα είμαστε ποτέ μόνοι σε αυτό το ταξίδι και η παρουσία του Θεού θα είναι εκεί μαζί μας, για να διασφαλίσει ότι θα φτάσουμε στον προορισμό μας. Διατηρώντας αυτή την πίστη, πρέπει να συγκεντρώσουμε το θάρρος για να κάνουμε το άλμα.

Όταν έχουμε αυτό το πνευματικό θάρρος, τότε καμία εξωτερική κατάσταση δεν μπορεί να μας ταρακουνήσει εσωτερικά. Η ειρήνη και η ευτυχία μέσα μας θα παραμείνουν πάντα άθικτες. Και ο σουάμι Σουμπάμριτα κατέληξε λέγοντας ότι η παρουσία του Θεού μέσα μας, μας προστατεύει ενώ πλοηγούμαστε στους ισχυρούς ανέμους και τις φουρτουνιασμένες θάλασσες της ζωής. Ας κάνουμε αυτό που μας αναλογεί με πίστη και αφοσίωση και ας προσευχόμαστε η θεία χάρη να είναι πάντα μαζί μας για να βαδίσουμε το ταξίδι της ζωής με θάρρος και να μπορέσουμε να φτάσουμε στις ακτές της αιώνιας ειρήνης και ελευθερίας.