Η Άμμα βλέπει τα γενέθλιά της μόνο ως μια ημέρα προσφοράς και υπηρεσίας στην ανθρωπότητα. Ωστόσο, η Άμμα χαίρεται όταν βλέπει τα παιδιά της να επιτελούν τα καθήκοντά τους με αίσθηση του ντάρμα και να προσφέρουν ανιδιοτελή υπηρεσία για το καλό του κόσμου. Μέσα από μια τέτοια ανιδιοτελή προσφορά, το αγνό άρωμα της θεϊκής αγάπης γεμίζει την καρδιά μας.
Μια σιωπηλή πηγή δύναμης
Η θεϊκή χάρη δεν είναι κάτι που έρχεται ή φεύγει από κάπου. Είναι μια διαρκής παρουσία. Πράγματι, η ίδια η ύπαρξη και η διατήρηση της ζωής στηρίζονται στη θεϊκή χάρη. Η χάρη είναι η θεϊκή δύναμη που αποτελεί την αιτία της δημιουργίας, της διατήρησης, της ισορροπίας και, τελικά, της διάλυσης όλων των πραγμάτων μέσα στη δημιουργία.
Υπάρχουν πολλές καταστάσεις στη ζωή όπου η ανθρώπινη νοημοσύνη και οι ικανότητές μας μας εγκαταλείπουν. Σε τέτοιες στιγμές, ένας άγνωστος παράγοντας έρχεται να μας βοηθήσει από μια άγνωστη πηγή. Αυτή η μυστηριώδης δύναμη που έρχεται από κάποια σιωπηλή, πέρα από εμάς πηγή είναι αυτό που ονομάζουμε «θεϊκή χάρη». Η χάρη είναι πάντοτε παρούσα στη ζωή μας. Όμως χρειάζεται να είμαστε ανοιχτοί σε αυτήν — όπως, για να βιώσουμε το φως του ήλιου, πρέπει να ανοίξουμε τις πόρτες και τα παράθυρα.
Οι μηχανές δεν πρέπει να γίνουν αφέντες μας
Σήμερα, οι άνθρωποι είναι προσκολλημένοι στις μηχανές. Μια μηχανή μπορεί να είναι ένας πολύ καλός υπηρέτης, αλλά δεν πρέπει ποτέ να της επιτρέψουμε να γίνει αφέντης μας. Χρειάζεται να φέρουμε επίγνωση στη ζωή μας και να αφυπνίσουμε αυτή την επίγνωση μέσα μας. Σήμερα έχουμε γνώση, αλλά μας λείπει η αληθινή επίγνωση. Έχουμε επιτρέψει στις μηχανές να γίνουν οι αφέντες μας.
Στις μέρες μας, οι άνθρωποι έχουν αρχίσει ακόμη και να μιλούν στους υπολογιστές. Μοιράζονται μαζί τους τις λύπες τους, τον πόνο τους και τα προβλήματα που βασανίζουν το μυαλό τους. Ο υπολογιστής μπορεί να απαντήσει: «Καταλαβαίνω τη θλίψη σου. Λυπάμαι που περνάς αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Μην ανησυχείς». Όμως σε αυτά τα λόγια δεν υπάρχει ανθρώπινη επαφή — ούτε αγάπη ούτε γνήσιο συναίσθημα. Απλώς απαντά μηχανικά στις ερωτήσεις μας. Αυτό είναι όλο.
Η επιστήμη και η τεχνολογία είναι απαραίτητες για την ανθρώπινη ζωή. Όμως η υπερβολική ταύτιση με τις μηχανές μπορεί να μας οδηγήσει σε μεγάλο κίνδυνο. Αν ακολουθούμε τυφλά ό,τι μας λέει μια μηχανή, χωρίς να σκεφτόμαστε οι ίδιοι, μπορεί να χάσουμε τη δική μας ικανότητα διάκρισης και κρίσης. Μόλις χάσουμε αυτή την ικανότητα διάκρισης, δεν θα έχουμε την εσωτερική δύναμη να αντιμετωπίσουμε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς.
Να δίνουμε αντί να παίρνουμε
Η αλλαγή είναι ο ένας αμετάβλητος νόμος της φύσης. Στην αρχή βρισκόμαστε στη μήτρα της μητέρας μας· στο τέλος αναπαυόμαστε στη μεγάλη αγκαλιά της Μητέρας Γης. Στη ζωή μπορεί να ζούμε στις καρδιές κάποιων ανθρώπων· μετά τον θάνατό μας παραμένουμε στις αναμνήσεις λίγων. Αυτό είναι όλο. Η ζωή είναι απλώς ένα πέρασμα μέσα από το οποίο περνούν γεγονότα και εμπειρίες.
Οι άνθρωποι έμαθαν να κολυμπούν σαν τα ψάρια και να πετούν σαν τα πουλιά. Ξεχάσαμε όμως πώς να περπατάμε και να ζούμε σαν αξιοπρεπή ανθρώπινα όντα. Ακόμη και ένας γαιοσκώληκας γεννιέται, αναπαράγεται και πεθαίνει. Τι κάνουμε εμείς διαφορετικό, παρόλο που έχουμε γεννηθεί ως ανώτερα ανθρώπινα όντα; Τουλάχιστον ο γαιοσκώληκας γονιμοποιεί το έδαφος κατά τη διάρκεια της ζωής του.
Οι άνθρωποι, από την άλλη, εγκαταλείπουν αυτόν τον κόσμο μόνο αφού έχουν εκμεταλλευτεί τη γη και ρυπάνει το περιβάλλον. Χρειάζεται να αναλογιστούμε τι μπορούμε να προσφέρουμε στον κόσμο, αντί να εστιάζουμε στο τι μπορούμε να πάρουμε από αυτόν. Όπου κι αν σέρνεται μια χελώνα, αφήνει ένα ίχνος στην άμμο. Κατά τον ίδιο τρόπο, θα πρέπει να προσπαθούμε να αφήσουμε ένα αποτύπωμα που θα εμπνέει τις γενιές που θα έρθουν.
Η αγάπη δεν έχει όρια
Η αγάπη και η υπηρεσία δεν περιορίζονται από τον χρόνο ή τον τόπο. Είναι οι θεμελιώδεις αρχές που στηρίζουν τη φύση και όλα τα έμβια όντα, συμπεριλαμβανομένης της ανθρωπότητας. Αυτή η απεριόριστη αγάπη και η ανιδιοτελής υπηρεσία είναι αυτό που υποδηλώνει η λέξη «ντάρμα». Αυτή την ανιδιοτέλεια πρέπει να διδαχθούμε από τη φύση. Αυτή είναι η δύναμη της φύσης που ονομάζουμε «Θεό».
Ένα ουράνιο τόξο έχει επταπλή ομορφιά. Όπου κι αν βρίσκονται στον κόσμο, ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να αντισταθούν στην ομορφιά ενός ουράνιου τόξου. Δεν κοστίζει τίποτα, δεν ανήκει σε κανέναν, κι όμως προσφέρει ελεύθερα τον εαυτό του σε όλους. Διαρκεί μόνο για λίγες στιγμές. Κι όμως, αυτό το θαύμα στον ουρανό φέρνει χαρά σε όλους, χωρίς να περιμένει τίποτα από κανέναν. Πώς είναι όμως η κοινωνία μας σήμερα;
Η εξάρτηση από τα ναρκωτικά είναι ένας πιο επικίνδυνος πόλεμος
Φαίνεται πως όλοι ζουν κυρίως για τον εαυτό τους. Η παραδοσιακή εκτεταμένη οικογένεια έχει εξαφανιστεί, οι δεσμοί μεταξύ των γειτόνων έχουν αποδυναμωθεί και οι άνθρωποι έχουν γίνει ολοένα και πιο απομονωμένοι. Αν προσπαθήσουμε, μπορούμε τουλάχιστον να διατηρήσουμε το αίσθημα της κοινότητας μεταξύ των γειτόνων. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να απομονωθούμε και να οδηγηθούμε σε ανθυγιεινές εξαρτήσεις, συμπεριλαμβανομένης της εξάρτησης από τα ναρκωτικά.
Σήμερα, εξαιτίας της παρακμής των αξιών, η κοινωνία χάνει σταδιακά την ισορροπία και την αρμονία της. Πόσοι νέοι άνθρωποι, που θα μπορούσαν να είχαν προσφέρει τόσο πολύ καλό στον κόσμο, αντί γι’ αυτό καταστρέφουν τη ζωή τους όντας εθισμένοι στα ναρκωτικά; Όλοι ανησυχούμε για τους εξωτερικούς πολέμους, όμως ένας πιο επικίνδυνος πόλεμος, για τον οποίο θα πρέπει πραγματικά να φοβόμαστε, είναι η μάστιγα των ναρκωτικών.
Νέοι άνθρωποι, που θα μπορούσαν να ανθίσουν και να σκορπίσουν ευτυχία σαν ευωδιαστά λουλούδια, καταστρέφονται στο στάδιο του μπουμπουκιού από αυτά τα παράσιτα που ονομάζονται ναρκωτικά. Θα πρέπει επίσης να υπάρχουν διαθέσιμες υπηρεσίες συμβουλευτικής στα εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Η ρύπανση του νου
Το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα μοιάζει με το να πηγαίνουμε στο γυμναστήριο και να γυμνάζουμε μόνο τα χέρια μας. Έτσι θα αναπτύσσονται μόνο οι δικέφαλοί μας, ενώ το υπόλοιπο σώμα θα ατροφεί και θα παραμορφώνεται. Κατά τον ίδιο τρόπο, το σημερινό εκπαιδευτικό μας σύστημα αποσκοπεί μόνο στην ανάπτυξη της διάνοιας και της μνήμης και μετατρέπει τους ανθρώπους σε πιο παραγωγικές μηχανές.
Όταν απουσιάζουν οι αξίες από τους νέους, παρατηρείται παρακμή στον ηθικό ιστό της κοινωνίας. Εγκλήματα όπως οι βιασμοί αναφέρεται ότι αυξάνονται, καθώς ο νους των ανθρώπων ρυπαίνεται από όλα τα αρνητικά πράγματα που βλέπουν στα τηλέφωνά τους, καθώς και εξαιτίας του εθισμού τους σε τοξικές ουσίες.
Υπάρχουν δύο είδη εκπαίδευσης: εκπαίδευση για τον βιοπορισμό και εκπαίδευση για τη ζωή. Όταν σπουδάζουμε στο πανεπιστήμιο, προσπαθώντας να γίνουμε γιατροί, δικηγόροι ή μηχανικοί, αυτό είναι η εκπαίδευση για τον βιοπορισμό. Από την άλλη, η εκπαίδευση για τη ζωή απαιτεί κατανόηση των ουσιωδών αρχών της πνευματικότητας. Ο κύριος σκοπός της εκπαίδευσης θα πρέπει να είναι η καλλιέργεια μιας κουλτούρας της καρδιάς — μιας κουλτούρας που βασίζεται σε διαχρονικές αξίες.
Ένα πνευματικό GPS
Η πνευματική κατανόηση μοιάζει με τη χρήση GPS. Το GPS της πνευματικής γνώσης μάς βοηθά να ταξιδεύουμε ειρηνικά στους απρόβλεπτους δρόμους της ζωής χωρίς να χανόμαστε. Μπορεί να χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε πολλές δύσκολες καταστάσεις σε αυτή τη ζωή. Όμως οι καλές πράξεις που κάνουμε σε αυτή τη ζωή θα λειτουργήσουν σαν αμορτισέρ. Το καλό αμορτισέρ στο όχημά μας δεν αλλάζει την ποιότητα των δρόμων, αλλά μειώνει την επίδραση ενός κακού δρόμου στο σώμα μας.
Μας λείπει η επίγνωση στη σκέψη, στον λόγο και στην πράξη. Είτε ενεργούμε χωρίς να σκεφτόμαστε είτε σκεφτόμαστε χωρίς να ενεργούμε. Και τα δύο είναι προβληματικά. Σήμερα, όταν μια σκέψη αναδύεται στο μυαλό μας, εκδηλώνεται αμέσως ως λόγος ή πράξη. Δεν υπάρχει χρονικό κενό ανάμεσα στις σκέψεις και τις πράξεις μας.
Ως αποτέλεσμα, αδυνατούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματά μας. Όταν λάμψει το φως της επίγνωσης, θα υπάρχει ένα χρονικό κενό ανάμεσα στις σκέψεις και τις πράξεις μας. Όταν υπάρχει αυτό το κενό, θα αποκτήσουμε την ικανότητα να συγχωρούμε και να στεκόμαστε έξω από την κατάσταση, κοιτάζοντας την με τη στάση του παρατηρητή.
Ο χαμένος χρόνος δεν μπορεί ποτέ να ανακτηθεί
Συχνά συνειδητοποιούμε την αξία του χρόνου μόνο αφού τον έχουμε χάσει. Ένας χρόνος, ένας μήνας, μία εβδομάδα, μία ημέρα, μία ώρα, ένα λεπτό, ακόμη και ένα δευτερόλεπτο — το καθένα έχει τη δική του σημασία και αξία, ανάλογα με τις περιστάσεις. Συχνά λέμε: «Ας χαζέψω λίγο στο τηλέφωνό μου για να περάσει η ώρα».
Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι ο χρόνος που περνά — εμείς είμαστε αυτοί που χανόμαστε. Η διάρκεια της ζωής μας κυλά και φεύγει. Με κάθε μέρα που περνά, γερνάμε. Με κάθε στιγμή που περνά, είναι η ίδια μας η ζωή που αργά απομακρύνεται.
Στην άπειρη έκταση του χρόνου, η ζωή καθενός από εμάς μοιάζει με μια μικροσκοπική φυσαλίδα. Μπορεί να σκάσει οποιαδήποτε στιγμή. Η επόμενη αναπνοή μας μπορεί να είναι η τελευταία. Ακόμη και η επόμενη στιγμή δεν βρίσκεται στα χέρια μας. Επομένως, χωρίς να σπαταλάμε χρόνο σε ασήμαντες διαπροσωπικές συγκρούσεις, θα πρέπει να προσπαθούμε να κάνουμε όσο περισσότερο καλό μπορούμε στην παρούσα στιγμή.
Μπροστά, πάντα μπροστά
Η ζωή μπορεί να προχωρήσει μόνο αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις. Καθώς ένας ποταμός ρέει, συναντά δάση, λόφους, βουνά, κοιλάδες και πολλά άλλα εμπόδια στην πορεία του. Κι όμως, ο ποταμός δεν σταματά ποτέ. Υπερνικά κάθε εμπόδιο και συνεχίζει να ρέει. Ο ποταμός έχει ένα μάντρα: «Μπροστά, πάντα μπροστά».
Η ζωή είναι περίπου το ίδιο. Η μέρα και η νύχτα, η χαρά και η λύπη, το καλοκαίρι και ο χειμώνας, η άνοιξη και το φθινόπωρο — όλα συνεχώς αλλάζουν. Όπως μια πεταλούδα ή μια μέλισσα που μετακινείται από λουλούδι σε λουλούδι αναζητώντας νέκταρ, έτσι κι εμείς πρέπει να συνεχίζουμε να προχωρούμε μπροστά.
Ένας υπολογιστής μπορεί να χωριστεί σε δύο μέρη, το υλικό (hardware) και το λογισμικό (software). Σε γενικές γραμμές, το hardware αναφέρεται στα εξωτερικά μέρη που μπορούμε να δούμε, ενώ το software αναφέρεται στο εσωτερικό μέρος που δεν μπορούμε να δούμε. Όμως αυτά τα δύο δεν είναι πραγματικά διαφορετικά, γιατί ούτε το hardware μπορεί να λειτουργήσει χωρίς το software ούτε το αντίστροφο.
Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τον ορατό κόσμο του ονόματος και της μορφής και με την εσωτερική, αόρατη δύναμή του. Ο ορατός κόσμος γύρω μας είναι μόνο το hardware. Όπως το λογισμικό που συνδέει ένα τεράστιο δίκτυο υπολογιστών, έτσι και η αδιαίρετη συνειδητότητα και δύναμη που συνδέει τα πάντα στον ορατό κόσμο και τα κάνει να λειτουργούν τέλεια ονομάζεται Θεός ή υπέρτατη συνείδηση. Χρειάζεται να διατηρούμε επίγνωση αυτής της δύναμης όταν εκτελούμε κάθε μας πράξη.
Το μάντρα της καρδιάς
Όλα τα γράμματα είναι αθώα. Είναι οι λέξεις που σχηματίζονται όταν τα συνδυάζουμε εκείνες που μας κάνουν να γελάμε, να σκεφτόμαστε και μερικές φορές ακόμη και να κλαίμε. Όλα τα μάντρα αποτελούνται από γράμματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν γράμματα ανάξια να γίνουν μάντρα, ούτε ρίζες ανάξιες να γίνουν φάρμακο, ούτε άνθρωπος που να είναι εκ φύσεως ανάξιος.
Η αγάπη είναι ένα μάχα-μάντρα, ένα μεγάλο μάντρα. Είναι ένα μάντρα που δίνει στον άνθρωπο τη δύναμη να αντιμετωπίσει κάθε είδους πρόκληση. Όμως, δεν είναι ένα μάντρα που πρέπει να απαγγέλλεται με τα χείλη. Πρέπει να απαγγέλλεται με την καρδιά. Πρέπει να εκφράζεται μέσα από τα λόγια και τις πράξεις μας. Είναι ένα θεϊκό μάντρα που βοηθά τον άνθρωπο να αποδέχεται τους άλλους όπως είναι και τους προσφέρει ανακούφιση από τις λύπες τους.
Όταν γίνει μέρος της ζωής μας, η απόσταση εξαφανίζεται και κυριαρχεί το αίσθημα της εγγύτητας. Όλες οι λύπες εξαφανίζονται. Καθώς η αγάπη ανθίζει μέσα μας, ανθίζουν μαζί της η συμπόνια, η υπομονή, η ευημερία και η ομορφιά. Μια καλή κουβέντα, ένα καλοσυνάτο βλέμμα, ένα απαλό χαμόγελο ή μια μικρή πράξη βοήθειας. Όλα αυτά έχουν τη δύναμη να εξυψώσουν και να ενδυναμώσουν τους άλλους.
Συχνά, τέτοιες μικρές πράξεις μπορούν να δώσουν στους άλλους την ελπίδα και το κίνητρο που χρειάζονται για να συνεχίσουν και να ζήσουν με ανανεωμένη δύναμη. Μπορούν να επιφέρουν μια θαυμάσια μεταμόρφωση, όχι μόνο στους άλλους, αλλά και μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτή είναι η αναγέννηση — ένα νέο ξεκίνημα.
Η Άμμα προσφέρει τα παιδιά της στο Παραμάτμαν (το Υπέρτατο), προσευχόμενη να έχουν δύναμη, αφοσίωση, αγάπη και πίστη. Και είθε αυτές οι αρετές να καθοδηγούν τις σκέψεις, τα λόγια, τις πράξεις και τη ζωή τους προς το καλό όλων.
