Ποτέ να μην χάνουμε μια ευκαιρία
να βοηθήσουμε τους άλλους.

– AMMA

Απόσπασμα από το μήνυμα της Άμμα στη γιορτή της Γκούρου Πούρνιμα (γιορτή προς τιμήν των πνευματικών Δασκάλων)

Η γιορτή της Γκούρου Πούρνιμα μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να αναζητήσουμε τη δική μας εσωτερική πληρότητα. Βλέποντας τον κόσμο μέσα από το μικρό παράθυρο του νου μας, καταλήγουμε σε λάθος συμπεράσματα για τον εαυτό μας και τον κόσμο. Ο Γκούρου (πνευματικός Δάσκαλος) είναι ο πιο αξιόπιστος και έμπιστος φίλος, που αφυπνίζει μέσα μας τη συνειδητοποίηση ότι «δεν είμαι αυτή η μικρή οντότητα –σώμα και νους– είμαι το άπειρο, απέραντος σαν τον ουρανό, είμαι η ίδια η πληρότητα.»

Κανείς δεν γνωρίζει πόσος χρόνος μας έχει απομείνει σε αυτή την ανθρώπινη γέννηση που έχουμε λάβει. Ο θάνατος είναι απλά ένα βήμα πίσω από τον καθένα μας. Δεν πρέπει να σπαταλάμε αυτή την πολύτιμη γέννηση σε εφήμερες απολαύσεις. Μπροστά μας βρίσκεται μια χρυσή ευκαιρία να πετύχουμε τον αληθινό στόχο της ανθρώπινης γέννησης. Θα πρέπει να κάνουμε σωστή χρήση αυτής της γέννησης για να στοχαστούμε βαθιά και να αναζητήσουμε την αληθινή μας ουσία και να κατανοήσουμε την αληθινή πηγή της ειρήνης και της ευτυχίας.

Ο Θεός είναι σαν το άπειρο φως του ήλιου. Εντούτοις, εμείς οι άνθρωποι δεν μπορούμε να ανάψουμε το λυχνάρι μας με αυτό. Η συντροφιά του Γκούρου είναι το σπίρτο που χρειάζεται για να ανάψει η εσωτερική φλόγα του μαθητή. Η παρουσία του Γκούρου θα μας επιτρέψει να εξελιχθούμε και να ωριμάσουμε.

Προς το παρόν, οι αρέσκειες και οι αποστροφές μας είναι οι αλυσίδες που μας κρατούν δέσμιους. Δεν αρκεί να λέμε ότι θα προσπαθήσουμε να απαλλαγούμε από αυτές αργότερα. Αν πέσουμε στη θάλασσα κρατώντας τη βαλίτσα μας, ακόμα κι αν προσπαθήσουμε να την αφήσουμε δεν θα τα καταφέρουμε, αν τα δάχτυλά μας είναι παγωμένα. Το ίδιο συμβαίνει με τις αρέσκειες και τις αποστροφές μας. Όλοι έχουμε τη θεϊκότητα μέσα μας. Ο Γκούρου το μόνο που κάνει είναι να απομακρύνει τις ανεπιθύμητες πτυχές του εαυτού μας. Εμείς, όμως, είναι σε αυτές τις ανεπιθύμητες πτυχές που έχουμε μεγάλη προσκόλληση. Γι’ αυτό, είναι δύσκολο να εκδηλωθεί το όμορφο γλυπτό που κρύβεται μέσα στον ακατέργαστο νου μας.

Στα σανσκριτικά «σίσυα» σημαίνει μαθητής. Η έννοια του όρου αυτού είναι «εκείνος που είναι δεκτικός στη μάθηση και στην πειθαρχία». Ο μαθητής πρέπει να προσφέρει τον εαυτό του στο Δάσκαλο, να έχει συνειδητοποιήσει ότι οτιδήποτε πράττει ο Γκούρου είναι για το δικό του καλό, για την πνευματική του πρόοδο. Μερικοί μπορεί να αναρωτιόνται αν μια τέτοιου είδους τυφλή υπακοή στον Γκούρου είμαι κάποιου είδους σκλαβιά. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο μαθητής είναι ήδη σκλάβος των δικών υποσυνείδητων τάσεων και του εγώ του. Αυτό που κάνει ο Γκούρου είναι να τον ελευθερώνει από τις αλυσίδες αυτής της σκλαβιάς.

Η παρουσία του Γκούρου είναι σαν πύραυλος που μας απελευθερώνει από τη βαρύτητα. Εξαιτίας των προσκολλήσεων μας, μοιάζουμε με δορυφόρους που κάνουμε συνεχώς κύκλους γύρω από τη γη, εγκλωβισμένοι από την δύναμη της βαρύτητας. Ο Γκούρου είναι εκείνος που μας απελευθερώνει από τα δεσμά.

Αμριταπούρι, 27 Ιουλίου 2018

Συμβουλές της Άμμα για ζευγάρια

Απόσπασμα από άρθρο της Άμμα στην ιστοσελίδα Thrive Global της Arianne Huffington (http://bit.ly/2EM7Yds)

Πολλά ζευγάρια έρχονται να με δουν. Προέρχονται από διαφορετικές χώρες και κοινωνικές τάξεις, μιλούν διαφορετικές γλώσσες, έχουν διαφορετικές ηλικίες και προσωπικότητες, ανήκουν επίσης σε διαφορετικές κουλτούρες και θρησκείες. Παρά τις διαφορές αυτές, ένα πράγμα είναι κοινό: τα περισσότερα ζευγάρια αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα στις σχέσεις τους.

Στην πραγματικότητα, πολλά από αυτά τα προβλήματα ξεκινούν από ασήμαντες αφορμές. Συνήθως, αν ο ένας από τους δύο έδειχνε λίγη υπομονή και συγχώρεση, το πρόβλημα θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Τα ζευγάρια πρέπει να διαθέτουν επίγνωση. Χωρίς αυτήν, οι καυγάδες ξεπηδούν σαν απρόσμενοι επισκέπτες και δημιουργούν ανεπανόρθωτα ρήγματα στη σχέση τους.

Τα ζευγάρια πρέπει να μάθουν να σέβονται ο ένας τα συναισθήματα του άλλου και να τον ακούν με αγάπη και ενδιαφέρον. Ο σύντροφός ή η σύντροφός σας πρέπει να νιώθει την αγάπη, το σεβασμό και το θαυμασμό σας, μια αποδοχή χωρίς επιφυλάξεις από μέρους σας.

Παρόλα αυτά, διαμάχες και προστριβές μπορεί να εμφανιστούν, όπως επίσης παρεξηγήσεις και διαφωνίες. Μετά όμως θα πρέπει να είστε σε θέση να πείτε: «Συγγνώμη, σε παρακαλώ συγχώρησέ με. Δεν το εννοούσα». Ή «Σ’ αγαπώ και ενδιαφέρομαι πραγματικά για σένα. Ποτέ μην το ξεχνάς. Δεν θα έπρεπε να το πω αυτό. Έχασα την ψυχραιμία μου.» Τέτοιες καταπραϋντικές κουβέντες μπορούν να θεραπεύσουν τα συναισθηματικά τραύματα και να δυναμώσουν την αγάπη του ζευγαριού, ακόμα και μετά από ένα μεγάλο καυγά.

Προκειμένου να μην αφήνετε τις διαφωνίες να γίνονται καυγάδες, θα πρέπει να προσπαθείτε να κατανοείτε τη θέση του συντρόφου σας, αντί να προσπαθείτε να ενισχύσετε τη δική σας άποψη. Όταν ο σύντροφός σας μιλά, είναι καλό να ακούτε με προσοχή και συγκέντρωση.

Οι σύντροφοι πρέπει ν’ ακούν ο ένας τον άλλον με τα μάτια και την καρδιά. Διαφορετικά, ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια πρόσωπο με πρόσωπο συνομιλία και σε μια συνομιλία στο τηλέφωνο ή απλά μια ηχογραφημένη συνομιλία; Οι γρήγοροι ρυθμοί της ζωής στις σύγχρονες κοινωνίες μας κάνουν συχνά να ξεχνάμε τέτοια μικρά, απλά πράγματα. Αυτό δημιουργεί πολύ πόνο για τα κοντινά και αγαπημένα μας πρόσωπα. Μια απλή ματιά αγάπης είναι ένα τόσο μικρό πράγμα, αλλά μπορεί να κάνει μια μεγάλη διαφορά.

Η επίγνωση είναι απαραίτητη όχι μόνο όταν ακούμε αλλά και όταν μιλάμε επίσης. Οι λέξεις, όταν χρησιμοποιούνται σωστά, είναι σαν ένα χρυσό κλειδί που μπορεί ν’ ανοίξει κάθε καρδιά. Από την άλλη, αν χρησιμοποιούνται χωρίς διάκριση, μπορούν να κλειδώσουν για πάντα την καρδιά ενός ανθρώπου. Όταν οι καρδιές βρίσκονται μακριά η μία από την άλλη, οι φωνές γίνονται κραυγές. Όταν όμως οι καρδιές πλησιάζουν, τα λόγια γίνονται μάντρα (ιερές συλλαβές). Και όταν πια οι καρδιές ενωθούν, τα λόγια παύουν εντελώς.

Όταν ένα άτομο αγαπά κάποιο άλλο με προσδοκίες, συνήθως θεωρούμε αυτό το συναίσθημα αγάπη. Όταν δύο άνθρωποι αγαπιούνται με την ίδια ένταση, αυτό είναι μια υψηλότερη μορφή αγάπης. Εντούτοις, η ύψιστη μορφή της αγάπης είναι η αγάπη προς όλους και τα πάντα χωρίς προσδοκίες. Η αγάπη αυτή εμφανίζεται όταν είμαστε ικανοί να βλέπουμε τους πάντες σαν τον ίδιο τον Αληθινό μας Εαυτό.

Η Άμμα καλωσόρισε στο Αμριταπούρι το 2018 με το καθιερωμένο μήνυμά της και με προσευχές για την ειρήνη στον κόσμο. Διαβάστε ένα απόσπασμα από το μήνυμά της:

«Ήρθε τώρα η ευοίωνη στιγμή που ο κόσμος καλωσορίζει μια νέα χρονιά. Όλοι ονειρεύονται ένα ευτυχισμένο και καλότυχο μέλλον. Είθε το 2018 να είναι γεμάτο με περισσότερη ειρήνη και ευτυχία και λιγότερους πολέμους και συγκρούσεις. Δεν είναι όμως αρκετό να προσευχόμαστε και να ελπίζουμε για ένα ευοίωνο μέλλον. Θα πρέπει επίσης να είμαστε διατεθειμένοι να εργαστούμε γι’ αυτό το στόχο με επίγνωση, αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση. Συνειδητοποιώντας τα λάθη του παρελθόντος και μαθαίνοντας απ’ αυτά, θα πρέπει να προχωράμε μπροστά με ενθουσιασμό. Αν προσπαθήσουμε πραγματικά, τότε σίγουρα θα λάβουμε τη χάρη του Θεού. Είθε με αυτό τον τρόπο να δημιουργήσουμε έναν κόσμο γεμάτο καλοσύνη, ειρήνη και αγάπη. Είθε αυτή η νέα χρονιά να μας δώσει την ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά στο Θεό, στη φύση και στους συνανθρώπους μας.

Σε όλους μας αρέσει ό,τι είναι νέο και πρωτότυπο, αλλά έχουν ποτέ τα παιδιά μου αναλογιστεί τι είναι αυτό που προσδίδει σε κάτι αυτή την αίσθηση της φρεσκάδας; Όταν είμαστε ανοιχτόκαρδοι και γεμάτοι αγάπη τότε είμαστε ικανοί να βλέπουμε την καλοσύνη και την ομορφιά παντού. Καθένας μας έχει έναν ανθόκηπο που μεγαλώνει στην καρδιά του, αλλά προς το παρόν τα άνθη του είναι καλυμμένα από τα νεκρά φύλλα του εγωισμού, του θυμού και της ζήλιας. Αυτό δεν μας αφήνει να αφυπνίσουμε την εσωτερική μας καλοσύνη. Ας καθαρίσουμε λοιπόν τις νοητικές ακαθαρσίες του μίσους και της ζήλιας και ας αφυπνίσουμε τη θετική σκέψη στο νου μας. Ας καλλιεργήσουμε ένα νου που να μην τρέφει μνησικακίες από το παρελθόν, για να μπορούμε να καλωσορίζουμε τα πάντα σαν να είναι καινούργια. Αν τα καταφέρουμε, θα βλέπουμε παντού τη φρεσκάδα και την ομορφιά και θα αντλούμε πάντα χαρά και ικανοποίηση.

Εδώ, σε αυτό το χωριό, οι χωρικοί στήνουν κάθε μέρα μικρούς πάγκους όπου πωλούν λεμονάδα. Με ένα αρχικό «κεφάλαιο» 100 λεμονιών, θα στήσουν την επιχείρησή τους. Στο τέλος κάθε μέρας, φροντίζουν να υπολογίζουν ακριβώς πόσα λεμόνια χρησιμοποίησαν, πόσα ποτήρια λεμονάδα πούλησαν, πόσα λεμόνια πέταξαν, κλπ. Αν οι πωλήσεις τους δεν ήταν καλές, θα σκεφτούν τι δεν έκαναν καλά για να τις βελτιώσουν. Προσπαθούν έτσι συνεχώς να αυξήσουν τα κέρδη τους. Με τον ίδιο τρόπο, κάθε μέρα, προτού πάμε για ύπνο, θα πρέπει κι εμείς να αναλογιζόμαστε: «Εξαιτίας του εγωισμού μου, θύμωσα με τόσους ανθρώπους σήμερα. Πλήγωσα τόσους ανθρώπους. Θεέ μου! βοήθησέ με να μην επαναλάβω τα ίδια λάθη αύριο!»

Παιδιά μου, η ζωή είναι σαν ένα βιβλίο από το οποίο μπορούμε να μαθαίνουμε κάτι καινούργιο καθημερινά. Δεν υπάρχει άλλο βιβλίο που να μας διδάσκει περισσότερα απ’ ότι αυτό το εσωτερικό ημερολόγιο. Θα πρέπει λοιπόν να στοχαζόμαστε πάνω στις διδαχές του. Αυτή η πρακτική είναι περισσότερο σημαντική ακόμα κι από τον διαλογισμό ή την προσευχή. Μέσα απ’ αυτήν θα μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε το μεγαλύτερο «κέρδος» που υπάρχει: τον Αληθινό μας Εαυτό.
Έτσι προσεύχεται ένας αληθινός πιστός: «Θεέ μου, είθε να έχω τη δύναμη να βλέπω το καλό παντού, να κάνω θετικές σκέψεις και καλές πράξεις. Χάρισέ μου σε παρακαλώ ένα νου που να μην μπορεί ποτέ να βλάπτει κανέναν μέσα από σκέψεις, λόγια και πράξεις.» Ο λόγος για τον οποίο προσευχόμαστε και μελετάμε τις γραφές είναι για να φτάσουμε σε μια τέτοια κατάσταση.

Αυτή τη χρονιά ας καλλιεργήσουμε λοιπόν ένα νου που δεν θα υπερηφανεύεται με τα επιτεύγματά μας, ένα νου που δεν θα κλονίζεται μπροστά στις αντιξοότητες, ένα νου που θα αντλεί χαρά από την προσφορά, ένα νου που θα απαντά στην κριτική με αγάπη. Έναν τέτοιο νου θα πρέπει να προσπαθούμε να αποκτήσουμε. Οι άνθρωποι που το έχουν καταφέρει αυτό είναι αδύνατον να αποτύχουν. Η Άμμα προσεύχεται ώστε τα χαμόγελα της ανιδιοτέλειας και του εσωτερικού σθένους να μην σβήσουν ποτέ από τα πρόσωπα των παιδιών της.»

Επανορθώνοντας ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ανθρωπότητας
(Άρθρο της Άμμα που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Thrive Global – bit.ly/2hVz6IU)

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της ανθρωπότητας είναι ο διαχωρισμός της επιστήμης από την πνευματικότητα, ο οποίος δημιούργησε δύο κατηγορίες ανθρώπων: τους αποκαλούμενους «ορθολογιστές» και τους αποκαλούμενους «θρήσκους». Η θρησκεία και η πνευματικότητα θεωρείται ότι βασίζονται στην τυφλή πίστη, ενώ η επιστήμη σε αξιώματα που αποδεικνύονται με πειράματα. Η ερώτηση λοιπόν ήταν η εξής: «Εσύ, με ποια πλευρά είσαι, με την πίστη ή με τις αποδείξεις;»

Ο διαχωρισμός επιστήμης και πνευματικότητας έγινε πηγή τεράστιων συγκρούσεων τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Ακόμα και η εξάντληση των φυσικών πόρων και η διατάραξη της ισορροπίας ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση μπορούν να αποδοθούν σε αυτό το αρχικό λάθος. Αν θέλουμε όμως ο κόσμος μας να γίνει βιώσιμος και αρμονικός, η επιστήμη και η πνευματικότητα πρέπει να ενωθούν. Οι ανάγκες της εποχής μας και η κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο επιβάλλουν αυτή την αλλαγή.

Ο διαχωρισμός αυτός οφείλεται σε μια παρεξήγηση. Είναι ανακριβές να λέμε ότι η πνευματικότητα βασίζεται στην τυφλή πίστη. Όπως οι σύγχρονοι επιστήμονες ερευνούν τον εξωτερικό κόσμο, έτσι και οι σοφοί της αρχαιότητας πραγματοποίησαν έρευνες στα εσωτερικά εργαστήρια του νου τους. Με αυτή την έννοια, ήταν και εκείνοι επιστήμονες. Στην πραγματικότητα, το θεμέλιο της πνευματικότητας δεν είναι η τυφλή πίστη, αλλά η έρευνα –μια βαθιά αναζήτηση της αληθινής φύσης του ανθρώπου. Οι πνευματικές γραφές διηγούνται τις εμπειρίες εκείνων που επιδόθηκαν σε βαθιές εσωτερικές αναζητήσεις. Ακόμα κι ένας επιστήμονας πρώτα διατυπώνει μια υπόθεση και μετά προσπαθεί να την αποδείξει με πειράματα. Με αυτό τον τρόπο, ο επιστήμονας προχωρά από θεωρία σε θεωρία μέχρι να φτάσει στην αλήθεια. Το πνευματικό μονοπάτι είναι παρόμοιο.

Η πνευματικότητα της Ινδίας ποτέ δεν θεώρησε ότι η επιστήμη έρχεται σε αντίθεση με την πνευματικότητα, αλλά πάντα τις θεωρούσε σαν τα δύο φτερά ενός πουλιού. Η επιστήμη ασχολείται με τον αντικειμενικό κόσμο, ενώ η πνευματικότητα ασχολείται με το υποκείμενο –την έσχατη ουσία της ύπαρξης. Η πρώτη μελετά τα αντικείμενα και η δεύτερη τον παρατηρητή, την αγνή συνειδητότητα που αποτελεί τον εσωτερικό εαυτό. Υπάρχουν λοιπόν τομείς στους οποίους η επιστήμη δεν μπορεί να εισχωρήσει. Αν θέλουμε απαντήσεις σε αυτούς, τότε θα πρέπει να μελετήσουμε πνευματικά και θρησκευτικά κείμενα. Το αντίθετο επίσης ισχύει.

Η επιστήμη έχει κάνει τεράστιες προόδους στους τομείς της τεχνολογίας και της ιατρικής και μας έχει βοηθήσει να αυξήσουμε τις ανέσεις μας και την κατανόησή μας για τον υλικό κόσμο. Εντούτοις, αν θέλουμε να ανακαλύψουμε την εσωτερική ειρήνη και ικανοποίηση, τη συμπόνια και την αγάπη, τότε πρέπει να στραφούμε στην πνευματικότητα. Διαφορετικά, δεν θα υπάρχει ισορροπία στη ζωή και τις πράξεις μας και δεν θα νιώσουμε ποτέ ολοκλήρωση.

Κάποτε, υπήρχε ένας υπέρ-υπολογιστής για τον οποίον λεγόταν ότι μπορούσε να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με επιστήμες, μαθηματικά, ιστορία, γεωγραφία κλπ. Οι άνθρωποι τον ρωτούσαν τα πάντα και ακαριαία η σωστή απάντηση εμφανιζόταν στην οθόνη του. Μια μέρα, ένα έξυπνο μικρό αγόρι τον πλησίασε και είπε: «Γεια σου υπερ-υπολογιστή. Πως αισθάνεσαι;» Η οθόνη αναβόσβησε ξανά και ξανά και μετά έμεινε κενή. Δεν υπήρχε απάντηση. Ο υπολογιστής μπορούσε να απαντήσει οποιαδήποτε ερώτηση για τον εξωτερικό κόσμο, αλλά δεν μπορούσε να πει λέξη για τον εαυτό του. Το ίδιο πρόβλημα εμφανίζεται όταν δίνουμε σημασία μόνο στην επιστήμη. Όπως όταν περπατάμε χρειαζόμαστε και το δεξί και το αριστερό μας πόδι, έτσι και για να προχωρήσουμε μπροστά στη ζωή χρειαζόμαστε την πνευματική και την υλική γνώση.

Μολονότι σε τελική ανάλυση η επιστήμη ερευνά τον εξωτερικό κόσμο και η πνευματικότητα τον εσωτερικό, δεν είναι σωστό να πούμε ότι η πνευματικότητα δεν έχει καμία επίδραση στην υλική ζωή. Η πνευματικότητα και η ζωή δεν είναι δύο, είναι ένα. Επομένως, η πνευματική κατανόηση δεν επηρεάζει μόνο τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, αλλά και το πως μιλάμε και πράττουμε. Γι’ αυτό, οι αρχαίοι πρόγονοί μας έδιναν τόσο μεγάλη σημασία στο μοίρασμα, τη φροντίδα, την καλοσύνη και τη συμπόνια. Κι’ αυτό γιατί δεν εξέταζαν μόνο την υλική ύπαρξη, αλλά πίστευαν ότι υπάρχει μια θεμελιώδης δύναμη, η οποία διαπερνά όλα όσα υπάρχουν, έμβια όντα και αντικείμενα, όπως το νήμα που ενώνει τις χάντρες σε ένα περιδέραιο. Στις μέρες μας, πολλοί χαρακτηρίζουν τις απόψεις τους ως «πρωτόγονες». Ρίξτε όμως μια ματιά στη σύγχρονη ζωή: στις εντάσεις, τη συναισθηματική ανωριμότητα, τις διαλυμένες οικογένειες, τη βάναυση συμπεριφορά, τον εγωισμό, την απληστία και την εκμετάλλευση της φύσης… Όλα αυτά πρέπει να μας διδάξουν ότι έχουμε ανάγκη έναν πιο πνευματικό τρόπο σκέψης. Πράγματι, πολλοί σύγχρονοι επιστήμονες διατυπώνουν θεωρίες που είναι πολύ κοντά σε αυτή την προσέγγιση.

Η ανθρώπινη ύπαρξη δεν έχει νόημα χωρίς πνευματικές αξίες. Αυτές οι αξίες είναι που επεκτείνουν την εμβέλεια της πνευματικότητας σε όλους τους τομείς της ζωής και σε όλες τις δραστηριότητες, συμπεριλαμβανομένης και της επιστήμης. Η συμπόρευση της επιστήμης και της πνευματικότητας, της τεχνολογίας και της συμπόνιας, είναι η ανάγκη της εποχής μας: Η επιστήμη και η τεχνολογία πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τη στήριξη των φτωχών και των δυστυχισμένων. Πρέπει να προοδεύουν με σεβασμό για τον πλανήτη και όλα τα όντα που ζουν σε αυτόν. Στο Πανεπιστήμιο Αμρίτα, όλοι οι φοιτητές μας –ανεξάρτητα από το αν σπουδάζουν για να γίνουν μηχανικοί, στελέχη επιχειρήσεων ή κοινωνικοί λειτουργοί– ενθαρρύνονται να μείνουν σε φτωχές αγροτικές περιοχές ή σε φτωχογειτονιές μεγάλων πόλεων για τουλάχιστον ένα με δύο μήνες, κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Με αυτό τον τρόπο, μπορούν να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι φτωχοί. Μετά, σχεδιάζουν και υλοποιούν λύσεις για την ανακούφιση αυτών των προβλημάτων και γράφουν εργασίες γι’ αυτές. Αυτό όχι μόνο βοηθά τους απόκληρους της κοινωνίας, αλλά αφυπνίζει τη συμπόνια και την αίσθηση του καθήκοντος και της υπηρεσίας στους φοιτητές. Η επιθυμία μου είναι να ενσωματωθούν παρόμοια προγράμματα σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου.

Στις μέρες μας, τα πανεπιστήμια αξιολογούνται κυρίως σε σχέση με τη χρηματοδότηση που λαμβάνουν, τον αριθμό των δημοσιεύσεων των καθηγητών τους και του ακαδημαϊκού τους κύρους. Οι διδάσκοντες προάγονται με παρόμοια κριτήρια επίσης. Εντούτοις, θα πρέπει να λαμβάνουμε επίσης υπόψη το βαθμό στον οποίο μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν τις έρευνές τους για να υπηρετήσουν τα κατώτερα και πιο ευάλωτα στρώματα της κοινωνίας.

Το ερώτημα αν υπάρχει Θεός ή όχι μπορεί να γίνεται αντικείμενο αντιπαράθεσης, αλλά κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η ανθρωπότητα υποφέρει. Μπορούμε να δούμε αυτόν τον πόνο με τα μάτια μας. Η υπηρεσία στους ανθρώπους που υποφέρουν είναι λατρεία προς το Θεό. Είθε η ανθρωπότητα να διευρύνει τους ορίζοντές της και ν’ αγκαλιάσει και την επιστημονική γνώση και την πνευματική κατανόηση, καθώς και να χρησιμοποιήσει την επιστήμη και την τεχνολογία για να βοηθήσει τους φτωχούς και τους δυστυχισμένους. Δεν μπορούμε πια ν’ αφήνουμε αυτά τα δύο ρεύματα της γνώσης να ρέουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Στην πραγματικότητα, είναι συμπληρωματικά το ένα προς το άλλο. Αν τα συγχωνεύσουμε, τότε θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ένα ορμητικό ποτάμι –ένα ποτάμι τα νερά του οποίου θα παρασύρουν τη δυστυχία και θα χαρίσουν ζωή σε όλη την ανθρωπότητα.

Άρθρο της Άμμα που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Thrive Global (bit.ly/2m2LdHU)

«Ο σύγχρονος κόσμος συνταράσσεται από τη βία, το θυμό και τη διχόνοια. Όπου κι αν κοιτάξουμε βλέπουμε φόβο, ένταση και άγχος. Η μια ομάδα εχθρεύεται την άλλη μέσα σ’ ένα γενικευμένο κλίμα ανταγωνισμού και καχυποψίας.

Στην καρδιά αυτού του προβλήματος βρίσκεται η αντίληψη που έχουμε για τον «άλλον» και τη «διαφορετικότητα». Η λανθασμένη θεώρησή μας για τον κόσμο έχει επεκταθεί σε τέτοιο βαθμό, που διαπερνά τα εθνικά σύνορα καταστρέφοντας τις σχέσεις με τους συμπολίτες μας, ακόμα και με τα μέλη της ίδιας μας της οικογένειας.

Δεν έχει νόημα να αρνούμαστε την ποικιλομορφία του κόσμου, αυτή άλλωστε είναι η φύση του. Κάθε έθνος, θρησκεία και κοινωνική ομάδα έχει τη δική της κουλτούρα, νοοτροπία και συνήθειες. Ενώ μερικές φορές αυτή η ποικιλομορφία φαίνεται να δημιουργεί εμπόδια στην ειρήνη και την αρμονία, αν πάμε βαθύτερα και εφαρμόσουμε τις ευγενέστερες ανθρώπινες αξίες στη ζωή μας, θα δούμε ότι η ομορφιά του κόσμου βασίζεται σ’ αυτή την ποικιλομορφία. Αυτή είναι που εμπλουτίζει και δίνει χάρη στη ζωή. Μήπως ένα μπουκέτο που αποτελείται από ποικιλία λουλουδιών δεν είναι πιο όμορφο από ένα άλλο που έχει μόνο λουλούδια ενός είδους;

Ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο εδώ και περισσότερα από 30 χρόνια, συναντώντας ανθρώπους απ’ όλες τις θρησκείες, τις εθνικότητες και τις κοινωνικές τάξεις. Αρκετές φορές, διάφοροι άνθρωποι μου λένε ότι έχασαν μέλη της οικογένειας τους σε θρησκευτικές ταραχές. Σε τέτοιες περιπτώσεις θλίβομαι βαθιά. Οι συγκρούσεις αυτές προκύπτουν γιατί οι άνθρωποι δεν φτάνουν στην αληθινή καρδιά της θρησκείας τους.

Οι πνευματικοί ηγέτες, που με τη ζωή και τις διδασκαλίες τους θεμελίωσαν τις διάφορες θρησκείες, εφάρμοσαν στην πράξη τα υψηλότερα ιδανικά. Δυστυχώς, οι οπαδοί τους συχνά δεν ακολουθούν το παράδειγμά τους. Η ουσία όλων των θρησκειών είναι η αγάπη, η συμπόνια και η αναγνώριση της Θεϊκότητας –με όποιο όνομα κι αν θέλουμε να την αποκαλέσουμε– που αποτελεί το θεμέλιο αυτού του κόσμου και της ανθρώπινης ζωής. Στην εποχή μας, όμως, οι άνθρωποι εστιάζονται υπερβολικά στις εξωτερικές παραδόσεις, που διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό από θρησκεία σε θρησκεία, ξεχνώντας έτσι την ουσία. Για το λόγο αυτό, οι θρησκείες, που αρχικός τους σκοπός ήταν η εγκαθίδρυση της ειρήνης και της ενότητας, έγιναν όργανα του πολέμου και των συγκρούσεων. Αν, αντίθετα, οι άνθρωποι εφάρμοζαν τις ουσιαστικές αρχές της θρησκείας τους, χωρίς να προσκολλούνται υπερβολικά στις εξωτερικές τους όψεις, τότε η θρησκεία θα μπορούσε να γίνει ένας δρόμος προς την παγκόσμια ειρήνη. Αυτό δεν μειώνει τη σημασία των διαφόρων θρησκευτικών παραδόσεων. Όλες έχουν τη δική τους αξία και είναι απαραίτητες για την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Είναι τα διαφορετικά είδη λουλουδιών που χαρίζουν ομορφιά στο μπουκέτο. Πρέπει όμως να θυμόμαστε ότι τα διάφορα θρησκευτικά τελετουργικά είναι μέσα για την επίτευξη του σκοπού της θρησκείας και όχι αυτοσκοποί.

Αν κάποιος δείξει με το δάχτυλό του ένα φρούτο πάνω σ’ ένα δέντρο, κοιτάμε πρώτα την άκρη του δαχτύλου του και μετά πέρα απ’ αυτό προς την κατεύθυνση που δείχνει. Αν δεν κοιτάξουμε πέρα από το δάχτυλο δεν θα γευτούμε ποτέ το φρούτο. Στις μέρες μας, οι άνθρωποι σε όλες τις θρησκείες δεν μπορούν να δουν και να γευτούν τον καρπό της θρησκείας. Προσκολλούνται υπερβολικά στην άκρη του δαχτύλου, σε σημείο να αποκτήσουν ακόμα και εμμονή με αυτήν.

Όλοι οι θρησκευτικοί ηγέτες οφείλουν να τονίζουν την εσωτερική ουσία της θρησκείας τους και να παρακινούν τους ανθρώπους να εφαρμόζουν τα ιδανικά που υπάρχουν εκεί. Αυτό θα βοηθήσει να σταματήσουν οι συγκρούσεις. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η θρησκεία υπηρετεί την ανθρωπότητα και όχι το αντίθετο. Επιπλέον, ορισμένες όψεις της θρησκείας ήταν κατάλληλες για τις ανάγκες των καιρών στους οποίους εμφανίστηκαν. Θα πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να επανεξετάσουμε τις όψεις αυτές σύμφωνα με τις επιταγές των καιρών μας, όταν αυτό είναι απαραίτητο. Κανείς άγιος, ιδρυτής κάποιας θρησκείας, δεν είπε ποτέ ότι η αγάπη και η ανοχή προορίζονται μόνο για τους ανθρώπους της θρησκείας τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν σαν λέγαμε σε κάποιον: «Να αναπνέεις μόνο όταν βρίσκεσαι κοντά στην οικογένεια και τους φίλους σου, όχι μπροστά στους εχθρούς σου.»

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να τρέφουμε ιδιαίτερη αγάπη για τη θρησκεία, το έθνος ή την οικογένειά μας, αλλά ότι οφείλουμε να μην ξεχνάμε την έμφυτη ενότητα που βρίσκεται στην καρδιά κάθε διαφορετικότητας. Κι αυτό γιατί όταν χάνουμε από την οπτική μας γωνία αυτή την ενότητα, τότε είναι που ξεκινούν όλα τα προβλήματα. Όταν αρχίζουμε να λέμε: «Η θρησκεία μου είναι σωστή, η δική σου είναι λάθος» είναι αναμενόμενο να προκύψει διχόνοια, γιατί είναι σαν να λέμε στον άλλον: «Η μητέρα μου είναι αγία, η δική σου είναι πρόστυχη».

Πρέπει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ότι η δημιουργία και ο Δημιουργός δεν είναι δύο, αλλά ένα. Όπως ο χρυσός υπάρχει σε όλα τα χρυσά κοσμήματα, έτσι και ο Δημιουργός είναι παρών σε ολόκληρη τη δημιουργία. Αν καταφέρουμε να καλλιεργήσουμε αυτή την κατανόηση, δεν θα χάσουμε ποτέ από τα μάτια μας την έμφυτη ενότητα που διέπει το σύμπαν. Έτσι όπως γνωρίζουμε ότι τα χέρια, τα πόδια, τα μάτια και η μύτη μας είναι διαφορετικά μέρη του σώματός μας, έτσι θα αναγνωρίζουμε ότι όλα τα έθνη, οι θρησκείες και οι κουλτούρες είναι διαφορετικές εκφράσεις της μίας Θεϊκότητας που είναι πανταχού παρούσα.

Ο νους μοιάζει με ψαλίδι. Η δουλειά του είναι να κόβει και να διαχωρίζει. Η καρδιά, αντίθετα, μοιάζει με βελόνα που ενώνει τα πάντα, που κάνει τα φαινομενικά διαφορετικά πράγματα ένα. Ακριβώς όπως κόβουμε ένα ύφασμα σε διάφορα σχήματα και μετά τα ενώνουμε για να φτιάξουμε ένα ρούχο, έτσι χρειάζονται και ο νους και η καρδιά. Στην σύγχρονη εποχή, όμως, πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο να βρούμε το νήμα της αγάπης που υφαίνει ολόκληρο το σύμπαν.

Η ανοχή και η αποδοχή του διαφορετικού είναι το μέτρο για να κρίνουμε αν ένας πολιτισμός έχει ευγενή ιδανικά. Κάτω από αυτή την οπτική γωνία πρέπει να προσεγγίζουμε τα προβλήματα της σύγχρονης εποχής. Ας αφήσουμε πίσω μας τα λάθη του παρελθόντος και ας ξεκινήσουμε μια εποχή ενότητας, βασισμένη στην αγάπη, την κατανόηση και το σεβασμό για τη θρησκευτική πίστη των άλλων. Όλες οι θρησκευτικές ομάδες θα πρέπει να είναι διατεθειμένες να ανταποκριθούν σε αυτή την ανάγκη –την πιο επιτακτική των καιρών μας.»

Αμριταπούρι, 1η Ιανουαρίου 2017

Έχοντας στο νου μας τις εμπειρίες ολόκληρης της χρονιάς, αφήσαμε πίσω μας το 2016. Μια νέα χρονιά ανοίγεται μπροστά μας, εδώ και τώρα, γεμάτη με νέες ελπίδες και προσδοκίες. Κάθε νέα χρονιά είναι σαν μια λευκή σελίδα στο βιβλίο της ζωή μας. Το τι θα επιλέξουμε να γράψουμε σε αυτήν εξαρτάται από εμάς. Αν θέλουμε, μπορούμε να τη γεμίσουμε με λέξεις αγάπης, συμπόνιας, ειρήνης και γνώσης. Από την άλλη πλευρά, μπορούμε επίσης να τη γεμίσουμε με λέξεις μίσους, θυμού και αρνητικότητας. Είθε να βουτήξουμε την πένα της διάκρισης στο μελάνι της ατομικής προσπάθειας και ν’ αρχίσουμε να γράφουμε σ’ αυτή τη νέα σελίδα κάτι καινούργιο.

Αυτή τη νέα χρονιά, είθε το πρόσωπό μας να λάμψει με το χαμόγελο της αγάπης. Είθε ο νους μας να γίνει γαλήνιος, ελεύθερος από το φόβο και το θυμό. Είθε οι καρδιές μας να γεμίσουν συμπόνια και ο ήλιος της διάκρισης να φωτίζει το δρόμο μας. Ας γίνει η δημιουργία ενός κόσμου ειρήνης και αρμονίας ο στόχος μας.

Ακούμε πολύ κόσμο να λέει ότι το 2016 δεν ήταν μια καλή χρονιά. Πρέπει, όμως, να στοχαστούμε και να αναρωτηθούμε ποιος φταίει γι’ αυτό. Η χρονιά που πέρασε ή εμείς; Χρησιμοποιήσαμε το χρόνο που πέρασε για να μαθαίνουμε, να εξελισσόμαστε και να προχωράμε μπροστά; Ή τον σπαταλήσαμε σε ανούσιες επιδιώξεις;

Όπως ακριβώς, κάθε βράδυ, ένας επιχειρηματίας κάνει απολογισμό για τα κέρδη και τις ζημιές του, έτσι και για εμάς,  η πρωτοχρονιά είναι μια καλή ευκαιρία να κοιτάξουμε πίσω και να κάνουμε τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. Εξετάζοντας τις πράξεις μας, θα πρέπει να αναρωτηθούμε: «Σε ποιους τομείς κερδίζω; Σε ποιους χάνω;» Έτσι, θα πρέπει να πάρουμε μια ειλικρινή απόφαση να διαφυλάξουμε την πνευματική μας πρόοδο και να εξαλείψουμε την αρνητικότητά μας.

Κατά τη διάρκεια της περασμένης χρονιάς είδαμε πολλές τραγωδίες και συγκρούσεις να εκτυλίσσονται στον κόσμο. Χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε πολέμους και ταραχές. Πολλοί έγιναν θύματα τρομοκρατικών επιθέσεων, άλλοι πέθαναν σε φυσικές καταστροφές και πολλοί περισσότεροι έχασαν τις περιουσίες τους. Η προσφυγική κρίση έφτασε στο αποκορύφωμά της. Ο φόβος και η απελπισία κυρίευσαν το νου αναρίθμητων ανθρώπων. Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να χάνουμε το κουράγιο μας και ν’ αφήνουμε το φόβο να μας καταβάλει. Η δύναμη να αντιμετωπίσουμε αυτές τις προκλήσεις βρίσκεται μέσα μας. Αν ενώσουμε όλοι τα χέρια, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ακόμα και τα μεγαλύτερα προβλήματα με γαλήνη και αισιοδοξία.

Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούμε για το μέλλον. Τα σκαμπανεβάσματα είναι η ίδια η φύση της ζωής. Η πνευματικότητα είναι η επιστήμη που μας διδάσκει να δεχόμαστε τα πάντα με χαρά. Αν αλλάξουμε τη νοητική μας στάση, μπορούμε να διαχειριζόμαστε επίσης και τις αλλαγές που συμβαίνουν στις εξωτερικές καταστάσεις. Αν κάποιος ξέρει κολύμπι, τότε το παιχνίδι με τα κύματα του ωκεανού γίνεται συναρπαστικό. Αντίθετα, κάποιος που δεν ξέρει κολύμπι κινδυνεύει να πνιγεί. Η κατανόηση της πνευματικότητας μας βοηθά να αντιμετωπίζουμε τα πάντα με νοητική δύναμη. Όταν τα προβλήματα εμφανίζονται στη ζωή, κάποιοι άνθρωποι καταρρέουν, ανίκανοι να τα αντιμετωπίσουν. Ο πνευματικός άνθρωπος, όμως, είναι ικανός να αντιμετωπίζει τέτοιες καταστάσεις με αταραξία.

«Ατίτι ντέβο μπάβα», η Ινδική κουλτούρα μας διδάσκει να δεχόμαστε κάθε «ατίτι» (επισκέπτη) σαν τον ίδιο το Θεό. Σαν «επισκέπτη» δεν θεωρούμε όμως μόνο τους ανθρώπους, αλλά και κάθε κατάσταση που εμφανίζεται απρόσμενα. Πρέπει λοιπόν να είμαστε ικανοί να δεχόμαστε τα πάντα με θετικό τρόπο. Όταν έχουμε αυτή τη στάση, κάθε κατάσταση γίνεται ένα σκαλοπάτι στο δρόμο μας που μας βοηθά να ωριμάσουμε πνευματικά.

Όταν αντιμετωπίζουμε δύσκολες καταστάσεις μπορεί να αισθανόμαστε φόβο. Εντούτοις, πρέπει να προχωράμε μπροστά με επίγνωση, χωρίς να χάνουμε τη νοητική μας δύναμη. Ακόμα και την αποτυχία πρέπει να τη θεωρούμε σαν ένα βήμα προς την επιτυχία και να μην την αφήνουμε να μας αποθαρρύνει.

Δεν έχει σημασία αν δεν καταφέρνουμε να πετύχουμε «μεγάλα» επιτεύγματα. Αν μπορούμε να προφέρουμε λόγια αγάπης, να χαρίζουμε ένα χαμόγελο συμπόνιας και να ακούμε με προθυμία και υπομονή τα προβλήματα των άλλων, αυτό είναι παραπάνω από αρκετό.

Το γεγονός ότι ξεκινά μια νέα χρονιά δεν σημαίνει ότι ο ήλιος θ’ αρχίσει ν’ ανατέλλει από τη δύση. Δύο και δύο θα εξακολουθήσουν να κάνουν τέσσερα και όχι πέντε. Γυρνώντας απλά τις σελίδες στο ημερολόγιο τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί. Στα χέρια μας έχουμε μόνο την παρούσα στιγμή. Ας προσπαθήσουμε να τη χρησιμοποιήσουμε συνειδητά, κάνοντας πράξεις που θα φέρουν μια θετική αλλαγή. Ας πάρουμε την απόφαση να μην σπαταλάμε χρήματα σε υπερβολικές πολυτέλειες. Αν τα χρήματα που θα εξοικονομήσουμε έτσι τα χρησιμοποιήσουμε για να βοηθήσουμε φτωχά παιδιά, αυτό θα είναι κάτι πολύ σημαντικό. Φυσικά, σε τελική ανάλυση ο θάνατος είναι αναπόφευκτος, Μπορεί να μην καταφέρουμε να σώσουμε τους πάντες. Σκεφτείτε, όμως, αν καταφέρουμε να σώσουμε έστω και τη ζωή ενός τέτοιου παιδιού, τι θα σημαίνει αυτό για τους γονείς του.

Κάνοντας τέτοιες πράξεις συμπόνιας εφαρμόζουμε στη ζωή μας τις αλήθειες που περιέχονται στις γραφές και διακηρύσσουν την ενότητά μας με το Θεό: «Τάτ τβάμ ασί» και «Αχάμ Μπραχμασμί», δηλαδή «Είσαι Εκείνο» και «Είμαι το Μπράχμαν» (είμαι ένα με το Θεό). Για παράδειγμα, αν πληγώσουμε κατά λάθος το μάτι μας με το δάχτυλό μας, ποτέ δεν τιμωρούμε το δάχτυλο. Αντίθετα, χρησιμοποιούμε το ίδιο δάχτυλο για να τρίψουμε και να ανακουφίσουμε το μάτι. Αυτό συμβαίνει γιατί γνωρίζουμε ότι και το μάτι και το δάχτυλο είναι μέρη του δικού μας σώματος. Παρομοίως, όταν βλέπουμε τους άλλους σαν τον Αληθινό μας Εαυτό, τότε η συμπόνια αναδύεται αυθόρμητα. Όπως συγχωρούμε τα δικά μας λάθη, ας είμαστε ικανοί να συγχωρούμε και να ξεχνάμε και τα λάθη των άλλων. Ας προσπαθούμε να ξεπερνάμε το θυμό που αισθανόμαστε για εκείνους που μας έβλαψαν. Ας προσπαθούμε να λέμε λόγια καλοσύνης σ’ εκείνους που είναι θυμωμένοι μαζί μας. Αυτό μπορεί να τους δώσει χαρά και να τους βοηθήσει να ξεπεράσουν το θυμό τους. Ας μην ξεχνάμε να εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας στους κοντινούς και αγαπημένους μας ανθρώπους. Αυτά είναι τα πράγματα που θα πρέπει να προσπαθήσουμε να κάνουμε τη νέα χρονιά. Τέτοιες πράξεις θα προκαλέσουν μια αληθινή επαναγέννηση, μια νέα δημιουργία.

Ας μάθουμε από τα λάθη των προηγούμενων ετών και ας καλωσορίσουμε τη νέα χρονιά με μεγαλύτερη επίγνωση, ενθουσιασμό και αισιοδοξία. Ταυτόχρονα, ας προσπαθούμε να διευρύνουμε τους ορίζοντες της γνώσης μας. Ας κάνουμε τη νέα χρονιά ευλογημένη μέσα από πράξεις που μεταδίδουν το άρωμα της αγάπης και της συμπόνιας.

Η Άμμα προσεύχεται στο Παραμάτμα (το Θεό) ώστε τα παιδιά της να επιτύχουν το στόχο αυτό. Η Άμμα εύχεται σε όλα τα παιδιά της ένα πολύ ευτυχισμένο 2017!

Αμριταπούρι, 25 Δεκεμβρίου 2016

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν μιλούν για τα Χριστούγεννα αναφέρονται στις στιγμές που πέρασαν με την οικογένεια τους, στα υπέροχα γεύματα και τα γλυκά που ετοίμασαν και στα δώρα που πήραν. Σχεδόν κανείς δεν μιλά για την προσευχή που έκανε, την πνευματική του άσκηση ή τις προσπάθειες που κατέβαλλε για να εφαρμόσει στην πράξη τις διδασκαλίες του Ιησού. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτά περιλαμβάνει ο πραγματικός εορτασμός των Χριστουγέννων. Η Άμμα δεν ισχυρίζεται ότι οι άλλοι τρόποι εορτασμού δεν χρειάζονται, αλλά εννοεί ότι τα Χριστούγεννα αποκτούν το πραγματικό τους νόημα όταν τα χρησιμοποιούμε για να στοχαζόμαστε πάνω στη ζωή και τις διδασκαλίες του Χριστού και να αξιολογούμε την πνευματική μας πρόοδο. Αληθινή αγάπη για τον Κύριο έχουμε όταν αφομοιώνουμε τα ιδανικά που δίδαξε, γιατί αυτά μας βοηθούν να συνειδητοποιήσουμε τη Βασιλεία των Ουρανών μέσα μας και να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας σε μια προσφορά υπηρεσίας προς την ανθρωπότητα.

Ο Κρίσνα, ο Ράμα και ο Ιησούς Χριστός αντιμετώπισαν πολλές προκλήσεις στη ζωή τους. Τις αντιμετώπισαν όμως όλες με θάρρος χωρίς να κλονιστούν ποτέ. Επιπλέον, μετέτρεπαν το κάθε εμπόδιο που συναντούσαν σε σκαλοπάτι για να προχωρούν μπροστά. Τέτοιο ήταν το μεγαλείο τους. Μας έδειξαν με τη ζωή τους ότι αν καταβάλλουμε ειλικρινή προσπάθεια για να πετύχουμε έναν υψηλό στόχο, καμιά δύναμη σ’ αυτό τον κόσμο δεν μπορεί να μας σταματήσει. Ακόμα και μετά από χιλιάδες χρόνια, οι ζωές τους μας εμπνέουν και μας γεμίζουν δύναμη. Γιορτές όπως τα Χριστούγεννα μας δίνουν την ευκαιρία να εφαρμόζουμε τα ιδανικά του μοιράσματος και της φροντίδας για τους άλλους. Οι ευλογίες που έχουμε λάβει στη ζωή μας δεν οφείλονται μόνο στις δικές μας δυνάμεις. Η επιτυχία μας οφείλεται επίσης στη βοήθεια, τις προσευχές και τις ευλογίες που μας χαρίζουν όλοι εκείνοι που μας αγαπούν. Ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε το χρέος μας απέναντί τους. Τα Χριστούγεννα είναι μια καλή ευκαιρία για να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας απέναντι σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Καθώς προχωράμε στο πνευματικό μονοπάτι, θα πρέπει τακτικά να θυμόμαστε με ευγνωμοσύνη όλους εκείνους που μας βοήθησαν στο ταξίδι μας. Αν υπάρχουν άνθρωποι που μας στεναχώρησαν, θα πρέπει να αναπτύσσουμε την ικανότητα να συγχωρούμε και να ξεχνάμε. Μια τέτοια στάση είναι σαν το καύσιμο που μας επιτρέπει να προχωράμε μπροστά.

Το χριστουγεννιάτικο δέντρο συμβολίζει το δέντρο της ζωής. Όπως το χριστουγεννιάτικο δέντρο είναι γεμάτο στολίδια, έτσι και η ανθρώπινη ζωή είναι ευλογημένη με πολλά δώρα, όπως η ικανότητα της διάκρισης, η αγάπη, η συμπόνια και η συγχώρεση. Είναι δική μας ευθύνη να αξιοποιούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα δώρα αυτά. Το αστέρι συμβολίζει τον σκοπό της ανθρώπινης ζωής, ο οποίος είναι η συνειδητοποίηση της ενότητάς μας με το Θεό. Χρησιμοποιώντας τις ικανότητες με τις οποίες μας προίκισε ο Θεός, οφείλουμε να προσπαθούμε να πετύχουμε το στόχο αυτό. Οι σπόροι της πνευματικότητας που βρίσκονται μέσα μας, αρχίζουν να βλασταίνουν όταν τους ποτίζουμε με το νερό της συμπόνιας. Παιδιά μου, θα πρέπει πάντα να κάνουμε χώρο στην καρδιά μας για τους άλλους. Είθε όλοι να αποκτήσουμε την ικανότητα αυτή. Η Άμμα εύχεται σε όλα τα παιδιά της πολύ ευτυχισμένα Χριστούγεννα!

Ομ λοκά σαμαστά σουκινό μπαβαντού

(Είθε όλα τα όντα σε όλους τους κόσμους να είναι ευτυχισμένα)

Παρότι ο Θεός είναι πανταχού παρών, η παρουσία του πνευματικού Δασκάλου είναι αναγκαία. Ο αέρας βρίσκεται παντού, αλλά κάτω από τη σκιά ενός δέντρου απολαμβάνουμε τη δροσιά του. Το αεράκι που διαπερνά τη φυλλωσιά του δέντρου δροσίζει εκείνους που ταξιδεύουν κάτω από τον καυτό ήλιο. Έτσι δεν είναι; Παρομοίως, ο πνευματικός Δάσκαλος είναι απαραίτητος για εκείνους που ζουν κάτω από τον καυτό ήλιο της εγκόσμιας ζωής. Η παρουσία του Δασκάλου μας πλημμυρίζει με εσωτερική ειρήνη και αρμονία.

Ο Θεός και ο πνευματικός Δάσκαλος βρίσκονται μέσα σε όλους. Εντούτοις, στα αρχικά στάδια της πνευματικής άσκησης, ένας εξωτερικός Δάσκαλος είναι απαραίτητος. Από ένα σημείο και πέρα, η παρουσία του Δασκάλου δεν είναι πια αναγκαία· ο πνευματικός αναζητητής μπορεί να αντιληφθεί τις πνευματικές αρχές και να προχωρήσει μόνος του. Ένα παιδί μελετά τα μαθήματα του σχολείου επειδή φοβάται την επίπληξη των γονιών και των δασκάλων του. Όταν, όμως, συνειδητοποιήσει τον στόχο του, μελετά με την θέλησή του και φτάνει στο σημείο να ξενυχτά, να μην πηγαίνει στον κινηματογράφο και να στερείται τα πράγματα που του αρέσουν, προκειμένου να πετύχει το στόχο αυτό. Ο φόβος και ο σεβασμός που έδειχνε μέχρι τότε προς τους γονείς, δεν ήταν σημάδι αδυναμίας. Παιδιά μου, όταν η επίγνωση του στόχου ανατείλει μέσα σας, τότε θα αφυπνιστεί αυθόρμητα και ο εσωτερικός Δάσκαλος.

Κατά τη διάρκεια ενός κυκλώνα, τεράστια δέντρα ξεριζώνονται και κτίρια καταρρέουν. Η ορμή του κυκλώνα, όμως, δεν μπορεί να καταστρέψει το απλό γρασίδι. Αυτό είναι το μεγαλείο της ταπεινότητας, παιδιά μου.

Η ταπεινότητα δεν είναι ένδειξη αδυναμίας. Πρέπει να έχουμε την μεγαλοψυχία να υποκλινόμαστε ακόμη και στο γρασίδι. Όταν πηγαίνεις στο ποτάμι και είσαι απρόθυμος να υποκλιθείς στο νερό (δηλαδή να βουτήξεις μέσα στο νερό) και να πλυθείς, το σώμα σου θα παραμείνει βρώμικο. Ο πνευματικός αναζητητής που αρνείται να δείχνει ταπεινότητα απέναντι στους συνανθρώπους του, εμποδίζει την εξάλειψη της άγνοιας του.

Οι άνθρωποι ισχυρίζονται με υπεροψία, ότι με το πάτημα ενός κουμπιού μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο. Όμως, πριν το πάτημα του κουμπιού, είναι απαραίτητη η κίνηση του χεριού. Ποτέ δεν αναλογιζόμαστε ποια είναι η Δύναμη που κρύβεται πίσω από αυτή την κίνηση.

Η ανθρωπότητα ισχυρίζεται ότι έχει κατακτήσει όλο τον κόσμο. Δεν έχουμε την ικανότητα να μετρήσουμε ούτε τους κόκκους της άμμου που βρίσκονται κάτω από τα πόδια μας, και όμως συνεχίζουμε να νομίζουμε ότι έχουμε κατακτήσει τον κόσμο!

Ας υποθέσουμε ότι κάποιος θυμώνει μαζί σας χωρίς λόγο. Ως πνευματικός αναζητητής, πρέπει να αντιδράσετε με ταπεινότητα απέναντι σε αυτό το άτομο, κατανοώντας ότι αυτό που συμβαίνει είναι ένα παιχνίδι του Θεού, που σκοπό έχει να σας δοκιμάσει. Μόνο όταν το πετύχετε αυτό, θα έχετε πραγματικά ωφεληθεί από τον διαλογισμό.

Ακόμα κι όταν ο άνθρωπος κόβει ένα δέντρο, εκείνο συνεχίζει να του χαρίζει τη σκιά του. Ο πνευματικός άνθρωπος πρέπει να είναι σαν το δέντρο. Μόνο εκείνος που προσεύχεται για την ευημερία των άλλων, ακόμα και εκείνων που τον έβλαψαν, μπορεί πραγματικά να αποκαλείται πνευματικός αναζητητής.

Απόσπασμα από την ομιλία της Μάτα Αμριτάνανταμαΐ για την Εμπορία Ανθρώπων και τη Σύγχρονη Δουλεία που δόθηκε στην Παπική Ακαδημία Επιστημών, Βατικανό, 2 Δεκεμβρίου 2014.

Παναγιότατε και αξιότιμοι καλεσμένοι,
Η εμπορία ανθρώπων είναι μία από τις χειρότερες μάστιγες της ανθρώπινης κοινωνίας, όχι μόνο τον τελευταίο αιώνα, αλλά από τις απαρχές της ανθρώπινης ιστορίας. Όσο περισσότερο προσπαθούμε για την εξάλειψη της δουλείας και της καταναγκαστικής εργασίας, εκείνη φαίνεται να ανακάμπτει με διπλάσια δύναμη. Είναι σαν ένα κακό φάντασμα που συνεχίζει να μας στοιχειώνει.

Είναι καθήκον κάθε χώρας να εφαρμόσει νόμους που να συμβάλουν στην καταπολέμηση αυτού του εξαιρετικά βάναυσου και ανήθικου εγκλήματος, καθώς και νόμους που να απελευθερώνουν και προστατεύουν τα θύματα από μια τέτοια μοίρα. Είναι, επίσης, προσωπική, ηθική ευθύνη του κάθε πολίτη που έχει στρατευθεί στη μάχη υπέρ της δικαιοσύνης και της κοινωνικής πρόνοιας. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουμε την πικρή αλήθεια ότι αυτό το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί τόσο εύκολα, αφού πρόκειται για μία μάστιγα αιώνων, με πολύ βαθιές ρίζες.

Η εμπορία ανθρώπων καταστρέφει τις ζωές αθώων και απροστάτευτων  παιδιών που ενώ αγκάλιαζαν τη ζωή με μια καρδιά γεμάτη γλυκά όνειρα για το μέλλον, βρέθηκαν καταδικασμένα σε μια ατέλειωτη δυστυχία.

Η συμπόνια του Θεού μας χάρισε την ευλογία της ζωής. Κι αυτή η ζωή είναι φτιαγμένη για να αφιερωθεί στην εκτέλεση πράξεων ως προσφορά προς τον ίδιο Θεό. Η καταστροφή της ζωής ενός άλλου ατόμου είναι μια κακή χρήση του δώρου που μας έκανε ο Θεός. Όλα τα όντα είναι εργαλεία στα χέρια της Θεϊκότητας.

Ο νόμος του Θεϊκού δικαστηρίου είναι η δικαιοσύνη, ή το Ντάρμα. Ας προσπαθήσουμε όλοι να σεβαστούμε και να ακολουθήσουμε αυτόν τον νόμο: Η εμπορία ανθρώπων είναι άνομη.

Το ανθρώπινο μυαλό έχει δημιουργήσει πολλούς διαχωρισμούς στο όνομα της θρησκείας, της κοινωνικής τάξης, της γλώσσας και των εθνικών συνόρων. Ας προσπαθήσουμε να τους γεφυρώσουμε όλους, χρησιμοποιώντας την αγνή αγάπη για να κατεδαφίσουμε τα τείχη που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε.

Σε πολλές χώρες, η κυβέρνηση και πολλές ΜΚΟ (μη κυβερνητικές οργανώσεις) μάχονται κατά της εμπορίας ανθρώπων, αλλά δύσκολα θα δούμε κάποια μείωση στην εξουσία και το οικονομικό όφελος εκείνων που εκμεταλλεύονται ανθρώπινα όντα σαν αντικείμενα που μπορούν απλά να χρησιμοποιήσουν κι έπειτα να πετάξουν. Ο αριθμός των θυμάτων αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς. Όπως οι ρίζες ενός τεράστιου δέντρου, έτσι και οι ρίζες αυτής της τραγωδίας εισχωρούν όλο και βαθύτερα στην κοινωνία. Αν δεν καταφέρουμε να κάνουμε κάτι αποτελεσματικό εναντίον της αδικίας που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, αυτή θα συνεχίσει να αποτελεί απειλή και για τις επόμενες γενεές.

Προσωπικά, έχω δει και ακούσει αμέτρητα παραδείγματα της εμπορίας ανθρώπων. Κάποιες γυναίκες διηγήθηκαν τις τρομακτικές ιστορίες τους σε μένα: «Ένας άντρας συνήθιζε να μας επισκέπτεται τακτικά. Μας βοηθούσε σε ό, τι χρειαζόμασταν, και έτσι αποκτήσαμε οικειότητα μαζί του. Κάποια στιγμή, ο ίδιος προσφέρθηκε να βοηθήσει τα παιδιά μας να φύγουν στο εξωτερικό και να εργαστούν στην εταιρεία ενός φίλου του. Υποσχέθηκε να στέλνει πίσω μεγάλα χρηματικά ποσά κάθε μήνα. Έδωσε μάλιστα στον καθένα από εμάς μια «προκαταβολή» των 1000 ρουπίων. Πήρε τα παιδιά μας μαζί του. Δεν έχουμε δει ούτε εκείνον ούτε τα παιδιά μας από τότε. Δεν ήμασταν σίγουροι πού βρίσκονταν τα παιδιά μας, αλλά ακούσαμε ότι τα πήγαν σε ένα πορνείο. Όταν εστάλησαν όμως άνθρωποι να αναζητήσουν το συγκεκριμένο πορνείο, τους είπαν ότι τα παιδιά είχαν ήδη μεταφερθεί αλλού.» Και λέγοντας αυτά, ξέσπασαν σε κλάματα.

Σήμερα, η αξία όλων των αγαθών έχει αυξηθεί. Οι άνδρες πωλούν το σπέρμα τους και οι γυναίκες τα ωάριά τους σε πολύ υψηλές τιμές. Παραδόξως όμως, σε πολλές χώρες, ένα παιδί μπορεί να πουληθεί σε πορνεία ή προς καταναγκαστική εργασία για ένα αξιολύπητο ποσό των 10 έως 20 δολαρίων.

Καλούμαστε να παρέχουμε στη νέα γενιά, καθώς και στα θύματα της εμπορίας ανθρώπων μια πρακτική εκπαίδευση που θα συντελέσει στην αύξηση της εσωτερικής τους επίγνωσης. Είναι ανάγκη να αφυπνιστεί το χαμένο θάρρος και η αυτοπεποίθησή τους, να τους βοηθήσουμε  να ανακάμψουν. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι αβοήθητα και ευάλωτα γατάκια, αλλά δυνατά και θαρραλέα λιοντάρια. Πρέπει να τους βοηθήσουμε να ανυψώσουν το νου τους.

Η πνευματικότητα ξεκινά και κορυφώνεται στη συμπόνια. Αν μπορούσαμε να μετατρέψουμε  τη συμπόνια από μια απλή λέξη σε ένα σχέδιο δράσης, θα ήμασταν σε θέση να λύσουμε το 90 τοις εκατό των ανθρώπινων προβλημάτων αυτού του κόσμου.

Σύμφωνα με το Σανάτανα Ντάρμα (Αιώνια Θρησκεία), ο Δημιουργός και η Δημιουργία είναι ένα, όπως ακριβώς τα κύματα κι ο ωκεανός είναι ένα και το αυτό. Σε χίλια δοχεία νερού μπορούμε να δούμε χίλιους ήλιους, όμως γνωρίζουμε ότι ο Ήλιος είναι ένας. Ομοίως, η συνείδηση μέσα στον καθένα από εμάς είναι η ίδια. Ακριβώς όπως το ένα χέρι κινείται αυθόρμητα να καταπραΰνει το άλλο όταν εκέινο πονάει, έτσι θα μπορούσαμε όλοι μας να υποστηρίξουμε και να φροντίσουμε το συνάνθρωπό μας όπως θα κάναμε για τον εαυτό μας.

Άνθρωποι από όλα τα έθνη και τις θρησκείες γίνονται θύματα των τρομακτικών επιπτώσεων της ανθρώπινης υποδούλωσης και βιώνουν ακραία εκμετάλλευση και δυστυχία. Ο σωματικός και ψυχικός τους πόνος δε διαφέρει εξαιτίας της γλώσσας, της φυλής ή του χρώματος του δέρματός τους. Αυτά τα θύματα είναι μόνο άνθρωποι, που αγωνίζονται να ξεφύγουν από τα νύχια της ατέλειωτης θλίψης και της συναισθηματικής καταπίεσης.

Μπορούμε να δούμε τον πόνο των άλλων σαν τον δικό μας πόνο και την ευτυχία τους σαν δική μας ευτυχία. Ας ξεχάσουμε όλο τον πόνο και τα βάσανα του παρελθόντος, και ας συγχωρέσουμε κάθε κακό που έχουμε ως τώρα βιώσει. Ας υποκλιθούμε με ευλάβεια σε ό,τι είναι καλό σε αυτόν τον κόσμο, και ας βρούμε έτσι την αιώνια ευτυχία.

[Το παραπάνω είναι απόσπασμα από το διάγγελμα που εκφώνησε η Μάτα Αμριτάνανταμαΐ στην Παπική Ακαδημία Επιστημών, στην Πόλη του Βατικανού, την 2η Δεκεμβρίου του 2014, ως μέρος της συμφωνίας των θρησκευτικών ηγετών του κόσμου για την εξάλειψη της σύγχρονης δουλείας έως το 2020. Η Μάτα Αμριτάνανταμαΐ μίλησε παρουσία του Πάπα Φραγκίσκου, προκαθήμενου της Καθολικής Εκκλησίας, καθώς και ηγετών της Αγγλικανικής Εκκλησίας, της Ορθόδοξης και εκπροσώπων της Βουδιστικής, Εβραϊκής και Μουσουλμανικής θρησκείας.]

Αργότερα, η Άμμα, ο Πάπας Φραγκίσκος και 10 ακόμη θρησκευτικοί ηγέτες υπέγραψαν το σύμφωνο κατά της εμπορίας ανθρώπων και της δουλείας.

Ερώτηση: Άμμα, είναι δυνατό να βιώσουμε την πνευματική ευδαιμονία ενόσω ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο;

Άμμα: Βεβαίως. Η ευδαιμονία αυτή μπορεί να γίνει βίωμα, όσο βρισκόμαστε σ’ αυτόν τον κόσμο με το φυσικό μας σώμα. Δεν είναι κάτι στο οποίο φθάνουμε μετά το θάνατο.

Όπως ο νους και το σώμα, έτσι και η υλική και η πνευματική διάσταση του ανθρώπου είναι αναπόσπαστα στοιχεία της ζωής του. Δεν μπορούν να υπάρξουν πλήρως απομονωμένα το ένα από το άλλο. Η πνευματικότητα είναι η επιστήμη που μας διδάσκει πώς να ζούμε ευτυχισμένοι στον κόσμο.

Υπάρχουν δύο τύποι εκπαίδευσης. Ο ένας μας βοηθά να βρούμε το κατάλληλο επάγγελμα. Ο άλλος μας δείχνει πώς να ζούμε με ειρήνη και ευτυχία. Ο δεύτερος τύπος εκπαίδευσης είναι η πνευματικότητα. Είναι η γνώση του νου.

Όταν ταξιδεύετε σε ένα νέο μέρος, δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας αν έχετε μαζί σας έναν καλό χάρτη. Παρομοίως, αν χρησιμοποιείτε τις αρχές της πνευματικότητες ως οδηγό και ζείτε σύμφωνα με αυτές, καμία κρίση της ζωής δεν θα σας καταβάλλει ποτέ. Θα ξέρετε πώς να προβλέψετε, αλλά και πώς να αντιμετωπίσετε κάθε κατάσταση. Η πνευματικότητα είναι η πρακτική επιστήμη της ζωής. Μας διδάσκει τη φύση του κόσμου, πώς να κατανοούμε τη ζωή και να ζούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Κάνουμε μπάνιο στο νερό για να βγούμε ανανεωμένοι και καθαροί. Δεν σκοπεύουμε να μείνουμε πάντα μέσα σ’ αυτό. Παρομοίως, ένας οικογενειάρχης πρέπει να εκτελεί τα καθήκοντά του με τέτοιο τρόπο, ώστε να απομακρύνει σταδιακά τα εμπόδια από το δρόμο που οδηγεί στο Θεό. Όποιος επιλέξει το δρόμο του οικογενειάρχη, θα πρέπει να γνωρίζει τον αληθινό σκοπό της ζωής και να προχωρά μπροστά. Η ζωή μας δεν πρέπει να τελειώνει εκεί απ’ όπου άρχισε. Ο προορισμός μας είναι να ελευθερωθούμε απ’ όλα τα εμπόδια και να συνειδητοποιήσουμε το Θεό.

Η νοοτροπία του «εγώ» και «δικό μου» είναι η αιτία όλων των δεσμών που μας περιορίζουν. Η οικογενειακή ζωή πρέπει να θεωρείται ως ευκαιρία να απαλλαγούμε απ’ αυτή τη νοοτροπία. Όταν λέτε «η γυναίκα μου, ο άντρας μου, τα παιδιά μου, οι γονείς μου» και τα λοιπά, έχετε αναρωτηθεί αν πράγματι σας ανήκουν;  Αν ήταν όντως δικοί σας, δεν θα έπρεπε να παραμείνουν για πάντα κοντά σας; Μόνο αν ζούμε σύμφωνα με αυτή τη συνειδητοποίηση μπορούμε να αφυπνιστούμε πνευματικά. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραμελούμε τα καθήκοντά μας. Αντίθετα, θα πρέπει να κάνουμε με χαρά ό, τι χρειάζεται να γίνει στη ζωή, θεωρώντας το ως καθήκον μας και προσέχοντας ταυτόχρονα να μην προσκολλούμαστε σε αυτό.

Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στη στάση ενός ατόμου που ψάχνει για εργασία και παρουσιάζεται σε μια συνέντευξη και ενός άλλου που έχει εξασφαλίσει ήδη τη θέση και ετοιμάζεται να πιάσει δουλειά. Το πρώτο άτομο, που πηγαίνει στη συνέντευξη, θα ανησυχεί για τις ερωτήσεις που θα του κάνουν, για τις απαντήσεις που θα δώσει και για την τελική έκβαση της συνέντευξης. Ο νους του θα είναι πολύ ανήσυχος. Το άλλο άτομο όμως, που έχει ήδη επιλεγεί, θα είναι χαλαρό και θα πηγαίνει στη δουλειά με χαρά. Έτσι κι εμείς θα βιώνουμε χαρά στη ζωή μας αν έχουμε κατανοήσει τις αρχές της πνευματικότητας, διότι, όπως το άτομο που εξασφάλισε τη δουλειά, δεν θα έχουμε πια κανένα λόγο ανησυχίας.

Ας υποθέσουμε ότι χρειάζεστε χρήματα και σκοπεύετε να ζητήσετε δανεικά από ένα φίλο. Ξέρετε ότι μπορεί να σας δώσει τα χρήματα, αλλά δεν είναι και σίγουρο. Αν φανεί γενναιόδωρος μπορεί να σας δώσει και παραπάνω απ’ αυτά που περιμένετε, μπορεί όμως να αρνηθεί, ή ακόμα χειρότερα, να κάνει ότι δεν σας ξέρει. Αν γνωρίζετε εκ των προτέρων όλες αυτές τις πιθανότητες, τότε δεν θα απογοητευτείτε, ή δεν θα ενθουσιαστείτε υπέρμετρα, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα.

Ένας έμπειρος κολυμβητής απολαμβάνει το παιχνίδι με τα κύματα της θάλασσας, ενώ κάποιος άλλος που δεν γνωρίζει κολύμπι, κινδυνεύει να πνιγεί στα ίδια κύματα. Παρομοίως, όσοι κατανοούν τις αρχές της πνευματικότητας απολαμβάνουν κάθε στιγμή της ζωής. Αντιμετωπίζουν κάθε κατάσταση με χαμόγελο, τίποτα δεν μπορεί να τους ταράξει.

Η ζωή πρέπει να μοιάζει με ταξίδι αναψυχής. Όταν βλέπουμε ένα όμορφο τοπίο, ένα γραφικό σπίτι ή ένα λουλούδι στο δρόμο μας, το παρατηρούμε και το απολαμβάνουμε. Τα αξιοθέατα μας δίνουν ευχαρίστηση, αλλά δεν παραμένουμε σ΄ αυτά, απλά προχωράμε μπροστά. Όταν έρθει η ώρα να επιστρέψουμε, όσο όμορφα κι αν ήταν αυτά, τα αφήνουμε πίσω και πηγαίνουμε στο σπίτι μας, γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό για εμάς από την επιστροφή στο σπίτι. Κατά τον ίδιο τρόπο, όπως και να ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε το αληθινό σπίτι μας, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε τον στόχο μας. Όσα όμορφα πράγματα κι αν έχουμε δει στο ταξίδι της ζωής μας, υπάρχει μόνο ένα μέρος που μπορούμε να αποκαλέσουμε δικό μας, στο οποίο μπορούμε να αναπαυθούμε πραγματικά. Το μέρος αυτό είναι και ο τόπος καταγωγής μας, το μέρος αυτό είναι ο Εαυτός.

Ένας πατέρας είχε τέσσερα παιδιά. Τα χρόνια περνούσαν και κάποια στιγμή τα παιδιά, που είχαν όλα ενηλικιωθεί, πίεσαν τον πατέρα τους να τους μοιράσει την περιουσία του. Το κάθε παιδί ήθελε πια να χτίσει το δικό του σπίτι. «Εμείς θα σε φροντίζουμε» του είπαν. «Είμαστε τέσσερις, οπότε θα μένεις από τρεις μήνες το χρόνο στο κάθε σπίτι. Έτσι θα είσαι ευτυχισμένος». Ο πατέρας χάρηκε όταν άκουσε αυτά τα λόγια από τα τέσσερα παιδιά του. Μοίρασε λοιπόν την περιουσία του. Ο μεγάλος γιος πήρε το οικογενειακό σπίτι και τη γη γύρω απ’ αυτό, ενώ τα άλλα τρία παιδιά πήραν το μερίδιο γης που τους αναλογούσε και έχτισαν τα σπίτια τους σε αυτό. Μετά τη μοιρασιά, ο πατέρας πήγε να μείνει με τον μεγάλο του γιο και τη νύφη του. Τις πρώτες λίγες μέρες του φέρονταν με μεγάλη ζεστασιά και σεβασμό. Ο ενθουσιασμός της οικογένειας όμως για τη φροντίδα του ηλικιωμένου πατέρα σύντομα άρχισε να μειώνεται. Καθώς περνούσαν οι μέρες, τα πρόσωπα του γιου και της νύφης του σκοτείνιαζαν. Ο πατέρας ένιωθε άβολα, αλλά πιέστηκε να μείνει για ένα μήνα, μέχρι να καταλάβει πια ότι ήταν έτοιμοι να τον πετάξουν έξω. Έφυγε λοιπόν και πήγε να μείνει με τη δευτερότοκη κόρη του και το σύζυγό της. Και αυτοί έδειξαν στην αρχή κάποιον ενθουσιασμό, σύντομα όμως η συμπεριφορά τους άλλαξε και ο πατέρας μετά από δεκαπέντε μέρες αναγκάστηκε να φύγει ξανά. Πήγε λοιπόν στο σπίτι του τρίτου παιδιού του, αλλά κι εκεί έμεινε μόνο δέκα μέρες, γιατί ήταν ξεκάθαρο ότι η παρουσία του ήταν ανεπιθύμητη. Στο τέλος, πήγε και στο τέταρτο παιδί του, αλλά μόλις πέντε μέρες μετά κατάλαβε ότι ήταν έτοιμοι να τον πετάξουν στο δρόμο. Έφυγε λοιπόν και μέχρι το τέλος της ζωής του περιφερόταν μόνος από μέρος σε μέρος.

Όταν ο πατέρας μοίρασε την περιουσία του στα τέσσερα παιδιά του, έλπιζε ότι εκείνα θα τον φρόντιζαν στα γεράματά του. Η ελπίδα του όμως διαψεύστηκε. Μόλις δύο μήνες μετά, όλη η οικογένεια τον είχε εγκαταλείψει.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι έτσι μοιάζει συχνά η αγάπη των ανθρώπων. Αν έχουμε την προσδοκία ότι κάποιοι άνθρωποι θα μας φροντίσουν, όταν τους χρειαστούμε, θα απογοητευθούμε και θα είμαστε δυστυχισμένοι. Γι’ αυτό λοιπόν, πρέπει να εκτελούμε με χαρά τα καθήκοντά μας, χωρίς προσδοκίες, και όταν έρθει η κατάλληλη ώρα, να στραφούμε στον αληθινό μας δρόμο, στον πνευματικό δρόμο.

Αυτό βέβαια, δεν σημαίνει ότι θα αμελούμε τις υποχρεώσεις μας. Αντιθέτως, πρέπει να ακολουθούμε το ντάρμα μας. Είναι, παραδείγματος χάριν, καθήκον των γονιών να φροντίζουν τα παιδιά τους, αλλά όταν αυτά μεγαλώσουν και αποκτήσουν αυτάρκεια, οι γονείς δεν θα πρέπει να παραμένουν προσκολλημένοι σε αυτά και να έχουν την προσδοκία ότι εκείνα θα τους φροντίζουν. Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τον αληθινό στόχο της ζωής και να συνεχίζουμε το ταξίδι μας προς αυτόν. Δεν θα πρέπει να περιορίζουμε τον εαυτό μας δίνοντας όλη την προσοχή μας μόνο στα παιδιά και στα εγγόνια μας.

Το πουλί που κάθεται πάνω σ’ ένα ξερό κλαρί, βρίσκεται πάντα σε εγρήγορση, έτοιμο να πετάξει, γιατί ξέρει ότι το κλαρί μπορεί να σπάσει ανά πάσα στιγμή. Παρομοίως, καθώς ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο, εκτελώντας διάφορες πράξεις, θα πρέπει πάντα να βρισκόμαστε σε εγρήγορση, έτοιμοι να πετάξουμε στο βασίλειο του Εαυτού, γνωρίζοντας ότι τίποτα σ’ αυτόν τον κόσμο δεν είναι αιώνιο. Αν ζούμε έτσι, τίποτα δεν θα μπορεί να μας δεσμεύσει και να μας κάνει δυστυχισμένους.

Newsletter

Εγγραφείτε και ενημερωθείτε για τα νέα και τους διαλογισμούς